Zəmanənin hər üzünü görə-görə
“Görmədim”lə sona çatdı söz vuruşun.
Bircə dəfə məğrur başın endi yerə
Qılıncıyla bir əlləri qurumuşun.
Nöqtə qoyduq qan qoxulu o illərə
Qüdrətiylə bu dövranın, quruluşun.
Xalqın kimi sən də çıxdın al səhərə,
Halal xoşun olsun, Vaqif, halal xoşun!

Inqilab nəfəsli odlar içində
Bərkiyən poladdır Bakı fəhləsi.
Dünyanı bəzəyən adlar içində
Şərəfli bir addır Bakı fəhləsi.

Qolları tuncdandır, sifəti misdən,
Saçları codlaşıb qaralır hisdən.
Min tufan aşsa da başının üstdən,
Dözümdür, inaddır Bakı fəhləsi.

Anaların süd qoxulu laylalarında,
Körpələrin nəğməsində Vurğun yaşayır.
O dil açır ürəklərin şah damarında,
Sevənlərin sinəsində Vurğun yaşayır.

Əbədiyyat ünvanlıdır onun səfəri,
O ilahi şer kimi dillər əzbəri.
Yer üstündən yer altına köçəndən bəri
Ölməzlərin cərgəsində Vurğun yaşayır.

Sən sənət zirvəsini
Fəth eləyən qartaldın.
Əfsus, səni də əcəl
Xalqın əlindən aldı.
Günəş kim nur saçıb
Parlayanda qaraldın.
Təkcə oğlun Cəmil yox,
Musiqim yetim qaldı.
Yaslı analar kimi
Qara geydi sənətim,
Əlvida, ey Fikrətim!