Çox qədim zamanlardan işlək el yolunun qırağında, durna gözü kimi qaynayan çeşmənin başında bir çinar dayanmışdı. Bu çinarın dövrəsi yay fəslində burdan ötüb-gələn arabaçıların, faytonçuların, dəvə karvanlarının, at-ulaqla yük dartan çarvadarların düşərgə yeri olmuşdu. Yayın qızmar günlərində uzaq yola çıxan atlı müsafirlər də bu çinarın dibində əylənib dincəlir, sonra da öz dəstərxanını qabağına açıb pendir-çörək yeyir, çinarlı çeşmənin buz kimi suyundan dönə-dönə içib rahatlanırdılar. Buradan bir az uzaqda çinarlı deyilən böyük bir kənd də var idi. Çinarlı kəndindən bir yana gedən olsa, ondan: “Kimsən, nəçisən?” – deyə soruşanda özünün, dədə-babasının adını çəkmədən: “Çinarlıyam”. – deyib sinəsini gərirdi. Ala çinarın şöhrəti getdikcə artır, başı dimdik dikəlir, sanki o, ayla, ulduzlarla bəhsə girişmək istəyirdi. Ulduzlara doğru ucalan ala çinar son zamanlar özünü “Xan çinar” adlandırır, dövrəsində bitmək istəyən heç bir şivə, hətta öz kökündən çıxan şitilə belə etina etmir, bunları gərəksiz kol-kos sayırdı.