Novfəl dedi: – “Ey ədibi-kamil!
Feyzi-nəzərimdən olma ğafil!
Lillahilhəmd qeyrətim var,
Qeyrət qədərincə qüdrətim var.

Məcnun dedi: – “Ey yeganeyi-əhd!
Tədbirimə çoxlar etdilər cəhd,
Çox əhli-əzaim etdi tədbir,
Olmadı pəri bu divə təsxir.

Saqi, yenə qəsdi-can edər ğəm,
Ver cam ləbaləbü dəmadəm!
Bikəs qalıbam məni-səbükray,
Sən eyləməsən mənə mədəd, vay!

Memari-səraçeyi-ibarət
Böylə bu evi qılır imarət:
Kim, seyrdən olmayıb təsəlli
Öz mənzilinə dönəndə Leyli,
Vermişdi özünə dürlü ziyvər,

Zar ağlar ikən bu rəsmə ol mah,
Bir türfə səda eşitdi nagah.
Bir kimsə oxurdu şeri-Məcnun,
Bu nüktə ibarətində məzmun:
- “Key nəşəyi-eşqdən uran dəm!

Əbr ilə təkəllüm etdi ağaz:
- “Key ahim ilə həmişə həmraz!
Göz yaşın ilə göyə yetərsən,
Sanma məni-zardən betərsən!

Bir gün ki, bahari-aləmaray
Zövq əhlinə oldu rahətəfzay,
Ayineyi-dövrdən gedib cəng
Dövr etdi zəmini asimanrəng.

Eylərdi səbayə dərdin izhar:
- ” Key badi-səba, dur indi, zinhar!
El qafil ikən bu macəradən,
Sultanə səna yetir gədadən.
Gör munisü qəmgüsarı kimdir,
Bizdən ki, usandı yarı kimdir.

Key, gah qədim kimi xəmidə!
Gahi pür olan misali-didə!
Gəh zahir olan mənə qəmim tək!
Gəh qaib ənisü həmdəmim tək!
Şahiddir ona bu inqilabın
Kim, aşiqisən bir afitabın!

“- Key, tairi-aşiyaneyi-eşq!
Sərgəşteyi-abü daneyi-eşq!
Sənsən rəhi-eşq içində sadiq,
Aşiqsən, əmma təmam aşiq.
Bir görməyə yarı can verərsən,

- “Key didəsi bağlı, bağrı dağlı!
Başı qaralı, ayağı bağlı!
Gəl, olalı həmnəfəs mənü sən,
Razi-dili-zarin eylə rövşən!
Nə dərd səni nizar edibdir,
Alüftəvü zərdü zar edibdir?

Saqi, mütəllimi-xumarəm!
Müştaqi-şərabi-xoşgüvarəm!
Üftadəliyim gör, etmə ehmal,
Rəhm et, bir əyağ ilə əlim al!
İzhar qılıb səfayi-məşrəb,