Edebiyyat.az » Proza » Rövşən Yerfi - Hiv qasırğası

Rövşən Yerfi - Hiv qasırğası

Rövşən Yerfi - Hiv qasırğası
Proza
admin
Müəllif:
20:55, 01 dekabr 2020
434
0
Rövşən Yerfi - Hiv qasırğası

 


 



 Ruhi əsəb dispanserinə yeni təyin olunmuş baş həkim Fərəcli ikinci mərtəbədəki şüşəli eyvandan həyətdə gəzişən xəstələrə baxırdı. O, vəzifəsinin icrasına başlayan gündən bütün palataları gəzib xəstələrlə tanış olsa da, onların fərdi xüsusiyyətlərini öyrənmək üçün bir qayda olaraq mütəmadi kənardan müşahidəyə xüsusi önəm verirdi. 

Günəşli havada dincələn xəstələrdən bəziləri gözlərini naməlum nöqtəyə dikib, nəyəsə baxırmış kimi görünür, digəri öz-özünə əl-qol hərəkətləri ilə danışır, bir qədəri də geniş həyət boyu gəzişirdilər. Ağacların altındakı uzun skamyada oturanların arasında nəzəri balaca balışı yumurlayıb, bərk-bərk sinəsinə sıxan arıq, ucaboy cavan oğlana sataşdı. Elə bil qucağında körpə uşaq bələyi tutmuşdu. Təəccübləndi. Xeyli vaxt diqqətini ondan yayındırmadı. Nəhayət, xəstənin oturmaqdan yorulub ayağa duranda dodaqlarını tərpədərək, qucağındakı bükülünü nəfəs dərmədən tutub yırğaladığını gördü. Marağından dayana bilməyib baş tibb bacısı Minaranı çağırdı:

- Minara xanım, o skamyanın yanında duran oğlanın adı nə oldu? Qucağında dayanmadan nə isə yırğalayan...

- Elmarımı deyirsiz, doktor? Nə lazımdı?

- Çox qəribədir. Elə bil, körpə yatırır. Neçə illik təcrübəmdə adətən qadınları görmüşəm ki, uşaq əvəzinə nəyisə bürmələyib gəzdirər, canlı körpə kimi əzizləyərlər. Beləsini görməmişdim. Görəsən niyə belə edir? Yəqin ki, səbəbsiz deyil, düzmü deyirəm?

Minara acı təəssüflə başını buladı:

- Eh, doktor Fərəcli, o binəvanın başına gələni Allah heç düşmənimə də qismət eləməsin. Özu bir yana, hələ ata-anasını görsəniz ürəyiniz sızlar. cavan ikən çəkdikləri dərddən ikisinin də saçları ağarıb, belləri bükülüb. Hər həftə gəlib uzaqdan oğullarına tamaşa edir, hönkür-hönkür ağlayıb gedirlər. Çünki,  Elmar onları tanımır, heç tanımaq da istəmir...

Xəstənin düçar olduğu faciənin ağırlığını öncədən hiss edərək qəmlənən həkim tibb bacısını çox danışdırıb işindən ayırmaq istəmədi. Tezliklə xəstəsinə dair bütün həqiqətləri hərtərəfli öyrənməyi qərara aldı. Bir qədər sonra gözlərini həyətdən çəkib, dinmədən otağına tərəf addımladı.

***

...Elmar ailənin tək oğluydu. Ali təhsil almış, ağıllı, boy-buxunlu gənc idi. Bütün imkanlı ailələrin tək oğulları kimi qayğısız, həm də ərköyün böyümüşdü. Mümkün qədər istədiyini etməliydi. Dörd yaş böyük yeganə bacısı Əsmər çoxdan ərə gedib xaricə köçmüşdü. Evin əziz-girami olduğundan az qala hər işdə onun fikri nəzərə alınırdı.

 Atası Fərmanın həmişə bir-birilərinə qonaq getdiyi, ən yaxın dostu Həşimin isə cəmi bir övladı – Nazənin adlı qızı vardı. Gənc yaşlarında, tələbəlikdə tanış olan dostlar arasında elə mehribanlıq yaranmışdı ki, xoş münasibətlərinin davamlılığı üçün uşaqlarının körpəliyindən hər iki ata qohum olmağı: övladlarının ailə qurmasını arzulamışdılar. Həşim r dəfə onlara ləndə Elmara kürəkən, Fərman isə Nazəninə linim derdi. Amma, uşaqlar yeniyetmə yaşına çatanda daha buna bənzər bir söz demədilər. Qorxdular ki, zəmanə uşaqlarıdı, birdən sözümüyerə düşər, hörmətsiz olarıq, böyüyübir-birilərini özləri sevib seçərlər.

 İllər az qala yel kimi əsib keçdi, vaxt yetişdi, xoşbəxtlikdən istəkləri ürəklərində qalmadı, uşaqlar bir-birlərini yeniyetməliyindən xoşlayıb sevdilər. Təbii ki, məqsədəuyğun hesab edildiyi üçün, nigahın bağlanmasında hər iki ata-ananın təsiri, razılığı vardı. Bir şirkətdə çalışan, eyni mənfəət mənbəyi olan ailələrin kənarla qohumluğu özlərinə elə də sərfəli rsənmirdi.

Günlərin bir günü el adətiylə toy çalındı. Fərmanla Firuzə, Həşimlə Elnarə arzularına yetişdiklərinə görə toy günü qol götürüb doyunca oynadılar, öz nəzərlərində dünyanın ən xoşbəxt qudaları oldular. Nazənin Elmarın qoluna girib evə gəlin gəldi. Dörd aydan sonra isə mehriban qohumları daha bir şad xəbər – Nazəninin hamiləliyi sevindirdi. Ailənin ilk nübarının, yeni üzvünün – nəvənin yaxın aylarda dünyaya gələcəyini eşidən analar – Firuzə xanımla, Elnarə xanım sevinclərini bölüşüb, dərhal ləngimədən əsas məsələ sayılan körpənin normal inkişafı və sağlamlığı üçün narahat olmağı qərara aldılar. Bu məqsədlə bir aydan çox uzun sürən müzakirədən sonra Nazənini cavanlıqdan savadlı həkim kimi tanıdıqları, daim özlərini müayinə etdirdikləri həkimə, Tubu xanımın yanına apardılar. Qudaları hörmətlə qarşılayan Tubu xanım Nazəninin müayinəsinə gərək olan lazımi prosedurları edib, bir neçə gün analizlərin cavabını gözləməyi məsləhət gördü.

Ancaq, həyat heç də həmişə şirin olmurdu. Allah şirini yaradanda acını da unutmamışdı. Bəndəsinin yaradanından nə istədiyini anlamaq, ayırdlayıb şükür etməsi üçün...

Analizlərin cavabını öyrənməkdən ötrü həkimin təyin etdiyi gün Nazənini qadın məsləhətxanasına tək buraxmayıb Elmar da ona qoşuldu. Yağan ilıq yaz yağışında islanmamaqdan ötrü qadınlarla dolu məsləhətxananın dəhlizində dayanıb həyat yoldaşını gözləyən Elmar dünyanı unudub, xoşbəxt xəyallara qovuşmuşdu.

Keçən dəfə Nazənini gülərüzlə qarşılayan Tubu xanım nədənsə çox qayğılı görünürdü. Kabinetinə daxil olan gəlinlə dilucu hal-əhvallaşıb ərini də otağa çagırmağı xahiş etdi. Nazənin dəhlizə qayıdıb Elmara həkimin dəvətini çatdıranda xəyalları dağıldı. «Eh, burda hamısı qadınlardır, görən neynir məni, yəqin nəsə əlavə sözü var», - düşündü. Utana-utana kabinetə girib, həkimlə salamlaşıb Nazəninin yanında oturdu. Həkim tibb bacısına və digər həmkarlarına otağı tərk etmələrini rica etdi. Ağ xalatlıların hamısı otaqdan çıxdıqdan sonra tək qalmış həkim əllərini stolun üzərində çarpazlayaraq onları diqqətlə süzdü:

- Özünüz savadlı, müasir gənclərsiz. Bilmirəm bu necə olub. Şəxsən mən sizin analizlərdən belə nəticə alınacağını heç vaxt ağlıma gətirməzdim. Təəssüf ki, neyləmək olar, reallıq sərt üzünü göstərəndə aciz qalmalı olursan. Bəzən biz həkimlərdən asılı olmayan hallar da baş verir...

Deyəcəyii sözün ağırlığından əzab çəkirmiş kimi, fasilə verib sözünə davam etdi:

- Balalarım, sizin hər ikinizi körpəlikdən tanıyıram, ailələrinizə də bələdəm. Bəs niyə analizlərin cavabı bu cür alınsın, özüm də məəttələm...

Bayaqdan səbrini basan Elmar dözmədi:

- Nə olub, Tubu xanım, deyin görək nə baş verib ki, siz belə ümidsiz danışırsız?

- Məsələ ondadır ki, necə başa salım, analizlərdən məlum olur ki, gəlinin qanında mikrob var, daha doğrusu virus var...

- İndi tam sağlam olan var? Axtarsan az qala hamının qanında virusdan, mikrobdan tapmaq olar. Həmin mikrob çoxmu təhlükəlidir? Hazırda gərək ki, əksər mikrobları müalicə etmək olur. Siz hansı dava-dərman lazımdı, qiymətindən asılı olmayaraq resept yazın. Necə var, tapıb müalicəsini bir yana çıxararıq...

Tubu xanım ağır-ağır başını qaldırıb bir az da sınayıcı nəzərlə ona baxdı:

- Burda iş qəlizləşib. Çox təəssüf ki, yoldaşında... necə başa salım, yox, ağır da olsa deməliyəm... hə, yoldaşının qan analizində HİV virusu aşkar olunub.

Elmar oturduğu yerdən dəli sayaq atılıb, özündən çıxdı:

- Nə danışırsız, necə HİV, ola bilməz!..

Narahat-narahat həkimə qulaq asan Nazənin də həyəcanla dilləndi:

- Anlamadım, o nə virusdu eləni müalisi heç rə mümkün deyilmi? , Elmar? 

Ani əsəbindəəlləri əsən Elmar Nazəninə haqqında danışılan virusu izah etməyə hövsələsi çatmadı, bacarmadı:

Geniş məlumatım yoxdur. Mən biləni müalisi çətin olur... Həkim, axı nədən, nə üçün belə olsun? Səbəbi nədir?

Tubu xanım Elmardan çox həyəcanından çaşqın hala düşən gəlini başa salmağa çalışdı:

- Qızım, bilmirsəHİV nədi? İllərdir mətbuatda yazırlar, car çəkirlər. HİV - ni el arasında ona SPİD deyilir, kökünə lənət olmuşa. Əslində isə SPİD-in başlanğıc formasıdır...

Nazənin sanki, yuxudan ayıldı. Boğazı qəhərləndi:

ni, dediyinizə görə, məmin alçaq xəstəli yoluxmuşam? Ne? Kimdən? Hardan əmələ ldi məndə bu zibil? Deməli tezliklə, yaxın vaxtlarda mən də öləcəyəm, uşağım da?!.

Nazənin nkürdü. İşin zləniləürəkağrıdıcı məcrayyaxınlaşması kimi də dərindən həyacanlandırdı. Ayağa durub toxtatmaq üçün onlara yaxınlaşdı, linin saçını tumarladı, aldığı stressdən başını iki əli ilə tutub stola dayayan Elmara nəvazişlə baxdı. Cavanların halına üygöynədi. Yaxın bələd olduğu ailələrin övladlarında baş verən bu qanqaraçılıq onu da kədərləndirdiyinə görə gözləri dolmuşdu. Nə etməli, gizlədə, ya da yalan danışa bilməzdi. Nə vaxtsa həqiqət üzə çıxacaqdı.

- İndidən təlaşa düşməyin. Bir də dəqiqləşdirərik. Bəlkə analizlər səhvdir. Varsa da, hələlik ola bilsin uşağa keçməsin. Qalan gedişat normaldır, daha dəqiqi uşağın ana bətnində inkişafını nəzərdə tuturam...

Nazənin ağlaya-ağlaya:

- Mən ölmək istəmirəm... Ağlasığası deyil. Bu andır mənə necə yoluxub? Yoxsa... – Nifrətə bənzər acıqla Elmara baxdı. Hansı ki, otağa girməzdən qabaq o baxışlar məhəbbət və sevinclə dolu idi.

«Allahın işinə bax, gözlə görünməyən, kimsənin gözləmədiyi adi bir virus insanları necə bədbəxt edir, neçə-neçə ailələri dağıdır», - düşünən Tubu xanım səsinin tonunu dəyişdi.

- Ay qız, dayan görüm, özünə əl qatma, dedim ki, bir də analiz verərsiz, hər ikiniz. Ya elə burada, ya da istədiyiniz başqa yerdə. Bəlkə təsdiqlənmədi. Bəzən laboratoriyada yanlışlığa yol verilir, düzgün müayinə edilmir. Ona görə də təzədən analiz verməyiniz məsləhətdir. Hələlik orqanizmi qüvvətləndirən bir neçə iynə–dərman yazacağam. Yaxşı olardı ki, tezliklə, vaxt itirmədən dəqiq nəticəyə gəlib nə edəcəyimizi bilək. İndi özünüzü üzməyin, Allaha dua edin. Bu virusu erkən dövrdə üstünə tez düşəriksə uzunmüddətli müalicə ilə zərərsizləşdirmək olur. Ağlınızı başınıza yığıb körpənizi gözləyin. Sizin gələcəyiniz, xoşbəxtliyiniz ona bağlıdır. Körpənin gələcəyi naminə səbrlə hər əzab-əziyyətə dözün!

Bir-birindən xoflanan gənclər otaqdan çıxan kimi Tubu xanım tibb bacılarını çağırıb tapşırıqlarını verdi:

- Eşidirsiz, qızlar, pasiyentlər arasında HİV daşıyıcılarının sayı gündən-günə dayanmadan artır, ona görə də HİV barəsində son dərəcə ehtiyatlı olun. Nəbadə, cüzi diqqətsizlik edəsiniz. Bilirəm, işinizdə səliqəlisiniz. Ancaq, yenə də, istifadə etdiyiniz bütün alətləri, əşyaları ciddi şəkildə sterilizə, dezinfiksiya ediniz. Allah eləməsin, səhlənkarlıqdan kiminsə yoluxmasına biz səbəb olaq...

***

Qadın məsləhətxanasından halsız, qanıqara çıxan Nazənin qol-qola gəldikləri yolu indi Elmardan irəlidə, təkbaşına qayıdırdı. Nəinki yanaşı getmək, heç onun üzünü də görmək istəmirdi. Arxasınca suçlu adam kimi addımlayan Elmar nə edəcəyini bilmirdi. “Doğrudanmı o təqsirkar idi? Nəyə görə? O cavablar yüz faiz səhvdi, yalandı, - düşünürdü...

- Nazənin, dayan, ayaq saxla, qulaq as mənə. Sən məndən nahaq küsürsən, düzgün eləmirsən, vallah mən bu məsələdə günahsızam, tərtəmizəm. Vicdanıma and olsun, səni sevəndən mən kimsəni xəyalımdan belə keçirməmişəm. Demək istəyirəm ki, mənlik deyil...

- Sənlik deyil, bəs elə isə kimdi günahkar? Bəlkə, olmaya demək istəyirsən ki, mən başqası ilə rüşmüşəm? ? – Nazənin dayanıb, geri dönüb diqqətlə onun zlərinə baxdı. – Əgər belə düşünürsənsəgünahı məndə görürsənsə, deməli sən kişi yox, alçaqsan. Yalnız alçaq kişilər belə qadınla bir evdə yaşayır, - Nazənin yenidənkürdü.

Sözlər Elmara bıçaq təki batsa da ictimai yerdə olduğundan dişini-dişinə sıxıb dözdü:

-Yox, mən elə demək istəmədim, mən inanıram ki, hər ikimiz günahsızıq, çox güman ki, analizlərin cavabı səhvdir. Başqa cür olmamalıdır. Yaxşı, küçədə ağlama, ayıbdı. Sil gözünün yaşını. Gedək evə, evdə nə istəsən mənə deyib ürəyini boşaldarsan.

O, yaxınlaşan taksiyə əl etdi...

***

...Evdə yeməyi stola düzüb səbirsizlikdə övladlarını zləyən Firuzə qapını açanda gördüyünə təəccüb  etdi. Səhər de-lə evdən çıxan oğlu ilə lini indi elə bil dalaşıb küsüşmüşdülər. lə linin zləri də ağlamaqdan qızarmışdı. Ürəyi düşdürəsən körpəyə nə olub, bunlara nə deyiblər ki, bu cür ürəkağrıdıcı ndədirlər?

- Ay bala, keçin içəri, bu nə rkəmdir? Sizə nə olub, mənə başa salın. Olmaya nəvəmdə bir çatışmazlıq var? Dilim ağzım qurusun, şikəstdi, ölüdü, nədi? , dillənin dəkim sizə nə dedi, axı?

Elmar boğuq səslə:

Yox ay ana, körpədə ləlik heç nə yoxdu. Bunun qanında virus tapılıb, - Nazənini stərdi.

- O virus lə məlum deyil kimin taxsırıdı, - Nazənin eyni eyhamla cavab verdi.

- Virus nədi, mikrobmu? – Qadın bir az özünə ldi, - eh, mən də dedim nə böyük faciə baş verib. İndi havamız, suyumuz, qidalarımız o qədər kimviləşib ki, stər mənə bir qız, sappasağlam olsun. Buna görə boğuşmusuz? Boş şeydir, müali edilər, ötüb keçər. lin yeməyinizi yeyin.

Yox ay ana, bu, sən den mikrobdan deyil.

- Mikrobun da bəyəyaxşısı, pisi var?

- Elə yox, ne deyim, HİV var, HİV.

- A bala, nə HİV? Hiv-miv nədi? Bir açıq danışın görüm...

- Eh, siz lin-qaynana adamı dəli edərsiz. HİV – ni SPİD, - Elmar özünü saxlaya bilməyib əsəbindən qapını çırparaq otağına çəkildi. Pətilləri boşalmış qapı narazı adam kimi zarıldadı. Bu hərəkətdən və deyilən sözdən Firuzə diksindi. Eşitdiyi söz onu qaynar su kimi yandırdı. Ondan qorxulu söz varmı? Sadəcə deyilişi adamı vahiməyə salırdı. Ağızlardan eşitdiyi bəla onun evinə, ailəsinə hardan ayaq açmışdı? Olmaya oğlu idi nahkar?

...Xəbəhamını dilxor etmişdi. Axşamtərəfi Nazəninin ata-anası xoşbəxt xəbər eşidib sevinmək məqsədiylə qohum evinə lsə də, keflərinə soğan doğranmışdı. Fərmanla şim analizlərin nətisindən çaşqın qalmışdılar. Onların qızının əxlaqına rək ki, söz ola bilməzdi. Dillərinə tirməsələr də hamı Elmara xoflu nəzərlə baxırdı. Ucundan–qulağından eşitdiklərinə, bildiklərinə rə adı çəkilən zəhrimar virus əsasən ya narkomanlarla bir damara iynə vurmaqdan, ya da təsadüfi cinsi əlaqədən adama yoluxur. ni, əxlaqsız yola düşmüş qadınlarla əlaqəsi olan kişilərdəöz arvadlarına ötürülürdüşim sonuncunu xüsusi vurğu ilə Fərmana izah etdi. Elmarın narkoman olmaması n kimi məlum idi. Qalır onda ikincyol, - qohumlar təxmin etdilər. Kürəkənlərini acılamaq istəsələr də verilmiş yeni analizin cavabını öyrənənədək dözməyi, hələlik hər şeyi açıb-ağartmamağı düşündülər. Amma, bu xəbərdən sonra daha ailələr arasındakı əvvəlki mehribanlıqdan əsər-əlamət qalmamışdı. Elnarə xanım psixoloji sarsıntı keçirən qızına xüsusi qaının, yardımın rək olduğunu dilə tirib elə bu gecədən onu özü ilə aparacağını bəyan etdi. Firuzə qudasını kənara çəkib niyyətinin yaxşı olmadığını, ayrılığın nclərə pis təsir edəcəyini bildirsə də, qız anası hikkəsini gizlədə bilməyib israr etdi:

rdüm oğlunun yaxşı, müsbət təsirini. Mənim balam l kimi ev uşağıdı. Qız böyütmədim ki, kiminsə düşünsiz rəkətinin qurbanı olsun. Virusa yoluxubsa özüm aparıb müali edəcəyəm. Qoy oğlun da öz başına çarə qılsın. rünən dağa nə bələdçi. Faktdı da... Ara yerdə yazıq qızım bədbəxt oldu. Qızımı bunun üçünmü həyata gətirmişəm məgər?

Elnarənin sözlərindən kədərlənən Firuzə kövrəldi:

- Bəsdi, ay ElnarəCavanlara ürək-dirək verməkdənsə, başlamısan könül qırmağa. Bəlkə səhv diaqnozdur. Məkimə zəng vurub danışdım, deyir əgər təsdiqlənərsə də, ona görə üzülməyin, üstünə tez düşsəz müalisi mümkündür...

- Olsun, mümkündür, oğlunu müali etdirərsən, mən qızımın qayğısına özüm qalacağam. Dur, ay qız, tərpən, paltarlarını yığışdır, gedirik evimizə. 

-Elnarə xanım, hövsələli olun, imkan verin uşaqlar özlərinə gəlsinlər, belə etməyin, - Fərmanın etirazı da fayda vermədi. 

şim evdə əsas söz sahibi olan arvadının sözlərini təsdiqləməklə kifatləndi:

-Qızım, anan düz deyir, hazırlaş gedək. Burada qalmaga dəyməz...

Nazənini özləri ilə aparan hirsli qudalar arxalarınca qapını çırpıb evlərinə getdilər.

 Elmargildə hamı qəm dəryasına batmışdı. Fərmanla Firuzə kədərlərini göstərməmək üçün otaqlarına çəkilmişdilər. Saatlarla yatağında üzüqoylu uzanan Elmar da kimsə ilə danışmaq istəmirdi. Ata-anası oğullarının əxlaqsız qadınlarla əlaqəsinə inanmasalar da, - bəlkə cavandır, şeytan təsadüfən nə vaxtsa yoldan çıxarıb, - düşünərək, tərəddüd içində qovrulurdular. Körpəyə ldikdə isə onun üçün Allaha dua etməkdən savayı yol rmürdülər.

Elmar nlərlə fikirləşsə də bir  tam fikirə lə bilmirdi. O, zəyən, fahişə qadınları nə olduğu restoran və barlarda, nə əskərlikdə, nə də tələbəlikdə elə də çox xoşlamamışdı. Barmaqla sayılası bəzi maraları da əsasən tanıdığı qadınlarla olub. İl yarımdan çoxdu, ni Nazəninlə nişanlanandan sonra olan keçmiş qadın tanışları ilə də bütüəlaqələrini kəsib, hamıya evli olduğunu bildirmişdi. Saf məhəbbətlə sevdiyi Nazəninlə yanaşı kimsəni düşünməytta özünə yaraşdırmazdı. Nazənin şəhərin başqa tərəfində sərbəst, ərköyün böyüsə də uşaqlıqdan, bir-birlərinə qonaq lib-getdikdən bəri onun haqqında pis heç nə eşitməmişdi. Toy gecəsi də onun ismətinə, saflığına əmin olmuşdu. Qadın bəzən şeytanın yerdəki nümandəsi hesab edilsə də, Nazəninin gizli məhəbbəti, aşiqi olmasına inanmırdı. Əksinə, belə fikirləşəndə r dəfə özünü nah sahibi sanıb qınayırdı. Bəs onda lənətə lmiş virus hardan, nədəəmələ ldi? Yoxsa bərbərdəykimdə ehtiyatsızlıq üzündəyoluxub? Nə qədər fikirləşsə də şübləndiyhansısa məqamı xatırlaya bilmədi. Ola bilsin, kim den sayaq analizin cavabı kiminsə nətisi ilə səhv düşüb. Virusun onlara heç dəxli yoxdur...

Xatirinə iki-üç ay əvvəl işdən qonşu əyalətə ndərildiyi ezamiyyət düşdü. İş nünün sonunda içdiyi içki başını dumanlandırmışdı. Desən restoranda bir qadına ilişib, qaldığı otağa aparmışdı. Sərxoş olduğundan onunla yaxınlıq edib-etməməsi də dəqiq yadında deyildi. Ayılan andan min hadisəni yaddaşından silmişdi ki, Nazəninin üzünə baxanda utanmasın. l ki, r neçə ay keçib. ni bu “idbar”ona ilişib o vaxtdanmı qalıb?!

Bir gecə yuxuda onu qovurdular. Qova-qova dumanlığa saldılar. Səs-küydən, tüstü dumanından ətraf bara bənzəyirdi. Nəfəsini çətinləşdirən boğanağın içində sifətləri tanış lən bir-birinə sarmaşmış bir qızla oğlanı rdü. Onlar kimsəyə fikir vermədən ehtirasla öpüşürdülər. Dəhşətdəürəyi ağrıdı. Qız Nazənin, oğlan da əvvəllər onu sevmiş keçmiş məhəllə uşağı idi. İstədi Nazəninə qışqırsın ki, bəs and içirdin ki, onu heç vaxt sevməmisən, rüşməmisən, yalançı... Səsi çıxmadı. Qan-tər içində ayıldı. rdüyü yuxunun mənası nə idi, ni rdü belə yuxunu? Doğrudanmı Nazəninin min oğlanla gizlin əlaqəsi davam edir? rdən söz düşəndə «ondansa kor pişik yaxşıdı», - de lağ edib lərdi. Aldatmırdımı onu rəsən?!

Belə yuxulardan sonra saatlarla əsəbləri pozulur, siqaret çəkməyə ara vermirdi...

Nazənin anasının təkidi ilə evlərinə getsə də, səhər-axşam, Elmar zünün qarşısından çəkilmirdi. Gah ötən yaxşı nlərini, Elmarla keçirdikləri xoş anları xatırlayıb darıxır, gah da aşkar olunan virusun səbəbkarını tapmağa çalışıb əsəbindən dəli olmaq dərəcəsinə çatırdı. Qəlbində inanmağı lmirdi ki, Elmar ona xəyanət etsin. Ola bilməzdi… Qədərin sevgi, mehribanlıq olan yerdə o, ne xəyanət edə bilərdi? Bəs mən vurmadım, səyıxılmadın, virus hardan lib çıxdı? Ümidini analizlərin təkrar yoxlanmasına bağlamışdı...

zlənilən müddət keçdi. Hər iki ana səbirsizliklə telefonla Tubu xanıma zəng vurub analizlərin növbəti nəticələrini soruşdular. Aldıqları cavab ailəni yenidən şok vəziyyətinə saldı. Bu dəfə dəqiqliklə virusun Nazəninin qanında olması təsdiqlənmişdi. Elmarın qanı isə təmiz çıxmışdı. İstər-istəməötən dəfəki mülahizələr münasibətləri dəyişmişdi. Nətilərdən xəbər tutan Firuzə indi telefonda Elnarəyə acıq verirdi:

- Budu sənin l kimi ev uşağın? , inandır məni ki, qızın mələkdir. Nahaq yerə oğluma şər atırdın. Yazıq balam, ömrü zay oldu...

Elmar telefonu qapayıb anasına etiraz etdi:

- Ana, bəsdi, rək deyil, elə demə, ayıbdı adımıza, eşidən olar...

- Ay bala, rmədin əvvəl onlar bizə nə sifəstərdilər. Yanıram axı...

***

Həkimin otağında xəbərin acılığından büzüşmüş Nazənin yaşlarını saxlaya bilmirdi. O, neçə n idi, Allaha dua edirdi ki, kaş diaqnozun səhv olduğu bilinəydi. Nə Elmarda, nə də özündə HİV-in olmasını istəmirdi. Yenə yaşadığı keçmiş xoşbəxt nlərinə qayıtmaq istəyirdi.

- Qızım, - Tubu xanım yaxınlaşıb onu qucaqladı, - özünü ələ al, olan olub, keçən keçib. Yenə şükür ki, ləlik uşaq sağlamdır. Körpəni düşün, vaxtlı-vaxtında müalini al. Virus daşıyıcısı olmaq həyatının sonuclanması demək deyildir. Bəlkə Allahın köməyi ilə özün də bəladan qurtararsan. İnam lazımdır, inam. Yazıya pozu yoxdur. Alnımıza yazılanı yaşamalıyıq.

Həkim toxtaqlıq verəndən sonra Nazəninlə üzbəüz əyləşib, nə isə öyrənmək istəyirmiş kimi nəzərlərini onun gözlərinin dərinliklərinə dikdi:

- Qızım, qulaq as, məkiməm. Bəzən elə olur ki, insan sağlamlığı ilə bağlı anasına, yoldaşına demədiyi sirri kiminə deməli olur. min sirr kimlə xəstə arasında qalır, başqa kimsə bilmir. Bax, bu nə qədər fikirləşirdik ki, qin nahkar Elmardır. Daha Elmarlıq bir iş yoxdur. Düzünü de, nə vaxtsa, kimləsə nigahdankənar rüşün, isti münasibətin olubmu?

- Nə danışırsız həkim, heç vaxt! – Nazənin kəskinliklə dilləndi, - əgər inanmırsınızsa and içə bilərəm. Allah mənə qənim olsun, yoldaşımdan savayı qeyrisini könlümdən keçirmişəmsə...

- Lazım deyil, andsız da inanıram. Bəs onda, səndəki virusun mənbyii kim olub? Fikirləş. Ötəyaxın aylarda bizim qadın məsləhətxanasından savayı hansı kimdəzəllik salonunda, ümumiyyətləhardasa qanla bağlı nə olubsa, yaxşı-yaxşı fikirləş xatırla. Dəqiq olmasa belə təqribi mənbənin yerini müəyyən edək. Yoxsa, yoluxmanın qarşısını ala bilmərik. Təsəvvür et, sənin kimi neçələri özləri də bilmədən, istəmədəHİV bataqlığına düşürlər. Əgər biganə qalarıqsa, onda bir-bir, zəncirvari ötürülə-ötürülə hamı yoluxub bu bəlanın daşıyıcısına çevrilə bilər. Oldu, qızım? kmən xatırla, həm də mənimlə əlaqə saxla, təcili müalini də artımla, körpə doğulanadək davam etdir...

Gözlərinin yaşını silib kimin otağından çıxan Nazəninin evlərinə qayıtmağı lmirdi. Elmarı rmək istəyirdi, çox darıxmışdı Elmar üçün. Yanıldığı üçün ondan üzür istəmək, danışıb ürəyini boşaltmaq istəyirdi. Ne getsin ElmargiləHansı üzlə? Anası qabağına qatıb aparandan nü Elmarı yamanlamaqla keçirdi. İndi kimi pisləsin? qin eşidən-bilən daha ona pis zlə baxacaq. Onu rəndə üzlərini yan tutub qaçacaqlar, iyrənəcəklər. Kimlərsə onu əxlaqsız hesab edəcək. Neynəsin? Bir-bir hamıya and içsin ki, ömründə ərinə xəyanət etməyib, nigahdan nə əvvəl, nə də sonra öz kimləsə yaxınlıq etməyib? İlahi, bu nə zülmdü mənə verirsən, - düşündü. Nə etsin? Bütün bu əzablardan, alçalmalardan canını qurtarmaq üçüözünü öldürsünmü? Bəs balası? kim ümid verirdi ki, balası dünyaya sağlam ləcək. 

Tubu xanım düz deyirdi, virusa çox man ki, olsa-olsa zəllik salonunda yoluxub. Son aylar ümumiyyətlə kimə yolu düşməmişdi. Əksinə, bekarçılıqdan iki gündən bir vaxtını müxtəlif gözəllik salonlarında keçirirdi. Hər dəfə ayrı cür saç düzümü etdirirdi. Ayaq dırqnaqları, əl dırnaqları, qaşları, kiprikləri, saysız-hesabsız makiyajlar, tatuajlar... Eh, qadın ki, qadın. Bir-birlərinin bəhsinə ağıllarına gələni edirdilər. Müştərilərin arasında nə sayaq istəsən qadın tapa bilərdin: Qaradinməzi, çoxdanışanı, biliklisi, ağıldan zəifi, evdar qadınından başlamış, vəzifəlisi və nəhayət növbənöv “paryadoçnı” gəzəyənlərədək... Axır vaxtlar bir neçə dəfə belə gəzəyənlərdən biri ilə növbədə dal-qabaq düşmüşdülər, o oturan stolda əyləşməli olmuşdu. Aktrisadan betər açıq-saçıq geyinmiş həmin gözəlçə dodaqlarına silikon qoydurmuşdu. Sifətindəki çillərin, sızanaqların təmizlənib gözəgəlimli görünməsi üçün işçilərin zəhmət haqqını artıqlaması ilə ödədiyinə görə başına pərvanə kimi fırlanıb onu qapıya qədər yola salırdılar. Maraq güc gəldiyindən bir dəfə xidmətindən istifadə etdyi kosmetoloq xanımdan soruşdu:

- Deməzsiz, məndən əvvəlki müştəriniz kimdir? Yoxsa aktrisadır?

- Yox ay qız, nə danışırsız? Aktrisada az-çox həya olur. rmürsən nə ndədir, nəyi var çöldədir, bar zəəsidir. Az qala lir. Bəzənib düzənir ki, müştərisi çox olsun. Əli pulla oynayır. İstedaddır zalımın qızı, bacarır başı boş, cibi dolu kişiləri tapıb nginə keçirməyi. Zəmanə belələrinin üzünə lsə dəgec-tez Allah bəlalarını yetirir...

O zaman ağlına lməmişdi ki, ustadan hansı bəladan danışdığını soruşsun. Olmaya SPİD-i nəzərdə tuturdu? Müştərisinin çoxluğundan başı açılmayan xanım ustadan heç bir dəfə də olsun istifadə etdiyi alətlərin təmizliyini, strelizəsini soruşmamışdı, nə də tələb etməmişdi. Sıxılmışdı, eybi lmişdi nəsə deməyə. Əgər orada, salonda yoluxubsa, indi hardan bilsin ki, kimdəyoluxub? min zəədənmi, yoxsa hansı ərli qadından? Bəyəərlilərin yoldaşlarının hamısı sədaqətlimi olur?..

Kimdəyoluxması kimə rək idisə də, onunçün artıq mənası yox idi. Onu hamıdan çox yalnız Elmar düşündürürdü: Ne barışsın? Barışacaqmı? Ona nahsızlığını ne sübut eyləsin? İnanacaqmı?!

***

Elmar baş verənlərdən ağlını itirmək dərəcəsinə çatmışdı. Analizlərin nətisini biləndə əvvəl özündə virusun olmamasına sevinsə də, Nazənində tapılmasında dsiz kədərlənmişdi. Kaş bu xəstəlik onda tapılaydı. O, kişi idi. Kişinin ləkələnməsi qadına başıaşağılıq tirmirdi. Lakin, qadınını mişə təmiz, saf rmək istəyən kişi onun ləkəli hesab edilməsi utanc tirən faciə idi. İndi bilsələcamaatın ağzını yığmaqmı olar? Belə çıxır ki, Nazənin nə vaxtsa, bəlkə də hamiləli rə «özünü qoruduğu» son bir ayda ona xəyanət edib. Və, o, da bilmədən sadəlövhcəsinə əxlaqsız qadına ərlik edib! Düşündük dəhşətdəürəyi partlayırdı. Nə eləcəyini bilmirdi. Bundan sonra kişi adı ilə yaşamağa layiq idimi?

Dərdini unutmaq, fikrini yayındırmaq üçün axşamlar içdiyi şərab, fasiləsiz çəkdiyi  siqaretlər  də faydasız idi. ndüzlər başını işə qatsa da işdən sonra  əylən axtarmalı olurdu. Əvvəllər kənar zdiyi içki dostları indi rəyi, zərurəti olmuşdu.

 Evlilikdən qabaq bir vaxtlar məhəllədən, məktəbdən tanıdığı imkanlı ailələrdən olan bu uşaqlara qoşulub geləri barlarda, restoranlarda keçirər, müxtəlif əylənlərlə, “ca-nalar” adlandırdığı yüngül əxlaqlı qızlarla həyatdan zövq almağa çalışırdı. man edirdi ki, ən gözəhəyat budur. 

Bir hardansa yaranmış daxilindəki hiss onu içində yaşadığı mühitdən  iyrəndirdi. Nə qədər səy etsə dəssas olduğu insanlara, xüsusən intim münasibət zəminində qadınlara qarşı riyakar ola bilmədi. Yalançı sevgilərə nifrət etdi. Əsl sevmək istədi. Təşnə ilə Nazənini sevdi. Elə sevdi ki, sevginin möhtəşəmliyini duymayan, nlərini kef məclislərinidə keçirən, ətrafındakı qəlbən tənhalara yazığı gəldi. Heç demə, onların saysız-hesabsız pulları, imkanları varsa da, qəlbləri tamam boş imiş. Dünyanın ən böyük zövqünü - qarşılıqlı sevgini qazana bilməyən bu bədbəxt adamlar mənəvi kasıblıqlarını maddi zənginliklə əvəzləyib, özlərini, hamını inandırmaq istəyirdilər ki, guya onlar həyatsevər  və dünyaya kef çəkmək üçün gəlmiş ən xoşbəxt insanlardır. Öz yalanlarının mənasızlığını anlayanda isə vicdanlarını susdurmaqdan ötrü  alkoqoldan, narkotikadan istifadə edərək könüllü yoxluğa - fiziki məhvə doğru sürüklənirdilər.

Uzaqdan cəlbedici, əsrarəngiz görünən bu girdabdan onu Nazəninin sevgisi qurtardı. Sevgisi xatirinə bütün məclislərdən imtina edib, əyləncə dostlarından tədricən uzaqlaşdı.

İndi yenə qəlbini üzən tənhalıq onu bir daha keçmiş dostlarını axtarmağa, onların yığıncaqlarında fəallaşmağa vadar edirdi. Tüfeyli həyat tərzi günbəgün qoynunu açıb, ağlını alırdı.

Nazənin onu atıb gedəndən əli işdən də soyumuşdu. Çox vaxt evdən iş adı ilə çıxıb gününü barlarda keçirirdi. Demək olar ki, hər gün evə gecə gəlirdi. Anasının, atasının iradlarına, nəsihətlərinə də əhəmiyyət vermirdi. Daha onunçün yaşamağın ləzzəti itmişdi. Hətta bir dəfə intihar etmək istədi, bir başqa vaxt Nazənini öldürməyi düşündü. Ancaq, körpəsi yadına düşəndə hər iki fikrindən daşındı. Həkimin sözlərini xatırladlı: «Uşaq sağlam doğula bilər». Körpəsi olan kimi mütləq alacaqdı onlardan. Onsuz da virus taleyi dönmüş Nazəninə çox yaşamağa imkan verməyəcəkdi, kök atıb SPİD-ə çevriləcəkdi. Uşağını yaşatmaq, böyütmək xatirinə isə o, necə var yaşamalıydı. Körpəsinin xatirinə...

***

Ayrılmaları bir aya yaxınlaşanda ürəyi qüssədən sıxılan Nazənin Elmarla bağlı düşündüklərini dözməyib anası ilə bölüşdü. Anası razı olmadı:

- Xeyri yoxdur, Elmar sənə inanmayacaq. Bəhanə uydurduğunu söyləyəcək. Boş yerə özünü alçaldıb zdən salma. Allah qoysa körpən olar, sağalarsan, onda özü yalvara-yalvara ləcək ayağına. Ağıllı ol, sadəlövh olma!

Nazənin iki yol arasında qalmışdı: bilmirdi anasına qulaq assın, ya ürəyinin səsi ilə hərəkət etsin…

Elmar da günlər keçdik,  barların daimi sakininə dönürdü. Düzənini itirmiş həyatının bərpasına ata-anasının da gücü çatmırdı. r axşam Fərmanın danlağının, Firuzənin yalvarışlarının təsiri olmurdu. Atasının onu olanları unutmaq, əhvalını dəyişməüçün xari zməyə ndərmək istəməsi də fayda vermədi, təklifi qəbul etmədi. Həyat zündən düşdüyündər şeydən imtina edirdi.

Bununla belə o, bardakı dostlarıyla söhbətləşərkəcanfəşanlıqla hamıya SPİD-dən qorunmağı məsləhərürdür dəfə qoruyucu vasitələri yada salıb, onlardan istifadəyə vəsləndirirdi. Təkidlə dönə-dönə ehtiyatlı olmağı tapşırırdı. Bəziləri Elmarın anti-SPİD təbliğatına heyrət edir və lürdülər:

- Xeyir ola, sən nə yaman qorxursan SPİD-dən? Qorxma, qorxan zə çöp düşər. Biz «hal əhliyik», ölümdən qorxmuruq. Onsuz da əvvəl-axır öləsiyik:  ya zəlzələdən, ya vəlvələdən. Ya SPİD-dən, ya elə-belədən...

Yox, o, həyatdan küssə dələ ölməyə tələsmirdi.

İki ay ərzində Elmar tanınmaz hala düşmüşdü. Şax qaməti əyilmiş, arıqlamış, yaşlaşmış, saçları ağarmağa başlamışdı. Müntəzəm olaraq alkoqoldan, sulu qəlyandan, bəzən isə narkotikadan da istifadə etdiyindən dostlarının ona münasibəti dəyişmiş, iş yerini də itirmişdi. Hamıdan qaçıb gizlənən, bardan savayı heç yerə getməyən, əsəbi, qaradinməz Elmarın evdə dili acılaşmışdı. Onun nəzərində bədbəxtliyinin əsas səbəbkarları valideynləri idilər. Çünki, Nazənini sevməyi, ailə qurmağı onlar lazım bilib, xeyir-dua vermişdilər. Qoymamışdılar öz ağlı ilə düşünsün, sərbəst qərar çıxarsın.

Heç olmasa, indi qoyun istədiyim kimi yaşayım. rəksiz məsləhətlərinizlə axırımamı çıxmaq istəyirsiniz? Əl çəkin məndən!

Dost-tanış arasında dərdlərini kimsəyə danışmağa çəkinən Fərmanla Firuzə Elmarın mühakiməsi qarşısında nə edəcəklərini bilmirdilər.

-Ay oğul, bəsdi daha, bizə yazığın gəlsin, özünü göz görə-görə uçuruma aparma, - Firuzə yalvarırdı...

              ***

Anasının apardığı təbliğata baxmayaraq Nazənin keçən iki ay boyu, bir n də olsun Elmarı unutmamışdı. Qərara lmişdi ki, ne var, imkan tapıb onunla rüşməlidir, Elmarı zləmədəözü onu rüşə dəvət edəcəkdi. Haqsız olduğuna rə üzr istəyib, özünün müalisindən, körpəsinin vəziyytindən danışacaqdı. Çətin anda kömək etməyi, atmamağı yalvaracaqdı. Göydəki Allahın şahidliyinə and içəcəkdi ki, ailəsinə, ona olan sevgisinə heç vaxt xəyanət etməyib.

Bir axşam şimlə Elnarənin yaxın qohumlardan birinin toyuna hazırlaşdıqlarını görən Nazənin dsiz sevindi. Evdə tək qaldığından Elmarla rüşməyə yaxşı fürsət yaranmışdı. Onlar evdən çıxan kimi ürəyəsə-əsə Elmarın mobil telefonunun nömrəsini yığdı. İlk dəfə rüşəndə də ürəyi belə döyünüb, dili dolaşmışdı. O vaxtdan onu sevdiyini anlamışdı...

- Alo, salam...

Elmar bar yoldaşları ilə içki dostlarının birinin evində ad nünü qeyd edirdilər. Yarımqaranlıq otaqda musiqi, səs-küy, çəkilən siqarların tüstüsü, qızların lüşü bir-birinə qarışmışdı. Otaq kiçik barı xatırladırdı. İçkidəəvvəlki ləzzəti almayan Elmar onu nəşə ilə əvəzləməyə başlamışdı. Azacıq hallı olduğundan zəng edənin kimliyini təyin edə bilmədi. «qin mamadır», - fikirləşdi, - «yenə beynimi xarab edəcək».

- Alo, ri, eşidirəm, nə istəyirsən?

- Elmar, mənəm, Nazənindi.

Çoxdan eşitmədiyi sevdiyi qadınının səsindəcanına xoş duular yayıldı, boğazı qurudu, udqundu,bir anlığa özünü itirdi:

-Bəli...

Hardasan, nə səs-küydü, səni çətinliklə eşidirəm...

- Xeyir ola, məni axtarırsan? Nə lazımdı?

- Mənə qulaq as, səninlə rüşmək istəyirəm. l bizə söhbət edək. Evdə təkəm. Atamgil toygedib. Ürəyim doludur, sənə sözüm var.

- Ehtiyacın nədəndir ki, indi yadına düşmüşəm?

- İncitməyə haqqın var, nə istəyirsən de, amma, xahiş edirəm, l, zləyəcəyəm.

Nazəninin yalvarışlı səsi kinini yumşaltdı.

Yaxşı, lərəm.

...Sözü var, - Elmar istehzayla düşündü. Nə sözü olacaq, xəyanətini etiraf edəcək? Daha xeyri yoxdur. Ya da inandırmağa çalışacaq ki, guya göydən enmiş mələkdir, günahsızdır. Keçməz fənd işlətməyin. qiqəti nə vaxtadəgizlədəcəksən?..

Nazənin Elmarın «lərəm» deməsindən sevinc içindəydi. nlərlə üzünə srət qaldığı sevgilisiylə rüşəcəkdi. rkəminə əzdirməüçüzgüyə yaxınlaşdı. Axır vaxtlar r dəfə zgüyə baxanda fikirləşdiyi sözləri yadına düşdü: Mən kimə lazımam əzrayıldan başqa... Yox, o yenə sevəcəkdi, seviləcəkdi. Əvvəözünü bəzədi. Yenə həmişəki adətilə kosmetikadan üz-zünə vurub ətirləndi. Xoşladığı paltarını geyindi. Sonra çay hazırlayıb stolun üstünə şirniyyat, meyvə qoydu. zləri qapıda qalmışdı. Toylarından qabaq Elmar n onu bu qapıya qədəötürərdi... Sonra srətli baxışlarla ayrılardılar...

Axşam hava qaralanda qapının zəngi çalındı. Həyəcanlı Nazənin qapını açanda yad adam rürmüş kimi heyrətləndi. zlərinə baxmasaydı, tanımayacaqdı. İki ayın içində Elmar arıqlamış, yaşlaşmışdı. Baxışları da dəyişmişdi; küskünləşmiş, laqeydləşmişdi. mişə sevgrdüyü zlərdə indi kin gizlənmişdi. Bir anlığa çaşqınlıq keçirib geri çəkildi. – l, - de içəri dəvət etdi. Dinməz, mətbəxə keçib, qonağına çay tirib, stol arxasında üzbəüz qarşısında əyləşdi. Onun susqunluğunu rüb bilmirdi nədən başlasın. Elmarın yuxulu, yorğun rünəzlərinə baxarkəötən xoşbəxt nlərini xatırladı. mişə onunla parka gedərkən oynayıb-şənlənən uşaqlara baxar, ləcəkdə onların da uşaqları ilə keçirəcəkləri saatların xəyallarını qurardı. Söhbətlərində körpənin qız, ya oğlan olması barədə mübahisə edərdilər.

Elmarın öskürəyi onu xəyalından ayırdı. İnsan iki aya nə nə düşərmiş, - düşündü, - Yazığı mən belə hala salmışam, mənənahkar. rək vaxtında anama qulaq asmayaydım...

- Məni özünlıə şəkil çəkdirməyə çağırmısan?

Uzun sükutdan sonra Elmarın istehzalı və xırıltılı səsi Nazənini diksindirdi. Elmar özündən çox illərin əyyaşına, narkomanına oxşayırdı:

- De də, de rək vacib sözün nədi? Sifətimə baxmaq istəyirdin?

, darıxırdım səninçün. Neçə vaxtdı ürəyimdə zdirdiklərimi səninlə bölüşmək istəyirəm. Vallah, mən bilmirəm bu bəla mənə haradan rast ldi. Bağışla, əvvəl haqsız yerə səni nahkar sayırdım. Bilmirəm, Allahın işidi, bəndənin əməlidi, yoxsa o vaxtkı xoşbəxtliyimizə dəyən nəzərdi...

- Qısa eylə, nağıl danışma, - Elmar qulaq asdıqca əsəbiləşir, hövsələsi çatmırdı, - mıs-mıs deyincə, Mustafanı de.

- Şübhəsiz sən elə bilirsən ki, mən sənə gizlin xəyanət etmişəm, Allahıma and içirəm ki, düşündüyün kimi deyil.

- Bəs nedi? Havayla yoluxmusan? Andla başımı qatma. Birdən məlakə olarsan, xəbərim olmaz…

- Sözümə axıracan qulaq as. İmkan ver deyim. kimin dediklərini çox götür-qoy etmişəm. Onun sözlərində qiqət var. Yoluxma tək cinsi yolla baş vermir. Yadındadır, toyumuzdan sonrakı ilk aylarda mişə şikatlənirdin ki, nə qədər qadın salonuna getmək olar, bəsdi makiyaj, tatuaj etdirdin, nün elə zəllik salonlarında keçir. Ora r qadın lirdi. Mənə qulluq edən ustanın daimi müştərilərindən biri ilə bir neçə dəfə nün eyni vaxtında rastlaşmışdım. Usta onu yola salandan sonar məni qəbul etmişdi. Deyirdilər bar zəəsidir, fahişədir...

- Nə bar, nə gözəlçə, sən bar hardan tanıyırsan, yoxsa sən də ona qoşulub bara getmisən? - nlərlə, aylarla içərisi qəzəbdən paxır bağlamış Elmar partlamağa fürsət tapmışdı. Qışqırmaq, Nazənini acılamaqla ağlatmaq, ötən müddəərzində çəkdiyhirsini boşaltmaq istəyirdi. – Mənə düzünü danış…

- Mən bara getməmişəm. Barda işləyən qadın lirdi ora. Deyilənə rə orada əsas  məşğuliyyəti fahəlik imiş. Bəlkə də virus min bar qızı üçün işlədilən əşyadan, alətdən mənə də yoluxub...

Elmar onu diqqətlə dinləmək istəməyərək əlini stola çırpıb ayağa durdu:

Yenə başladın nağıl danışmağa. Sənin bar qızı ilə nə işin vardı?

Əsəbindən otaqda var l edən Elmarın zünün qarşısında rdüyü bar canlandı. Gecə kəpənəkləri olan yarıçılpaq qızlar bu dəfə Nazəninsayaq bəzənib rənglənmişdilər. Eyni ağacın meyvəsitək bir-birinə bənzəyirdilər...

- Səya məni başa düşmürsən, ya da başa düşmək istəmirsən.

- Aldatma məni, qadın salonunu bəhanə eləmə. Etiraf et ki, xəyanət etmisən, mən ezamiyyələrə gedəndə onlarla xəlvəti gəzmisən, yoldaşlıq etmisən, bara getmisən. ndə neçə kişini razı salırdın? Boynuna al!..

Hikkəsindən partlayan Elmar nə danışdığını fərqinə varmırdı.

- Bəsdi, ağzına ləni danışdın. Mən səninlə insan kimi söhbət etmək istədim. Təhqir eşitməüçün çağırmamışam, sən dəlisən! - Nazənin onu evə dəvət etməsinə rə ürəyində özünü qınadı. İnanmazdı ki, Elmarda ona qarşı belə böyük nifrəyaransın.

- İndi ki, məni başa düşmək istəmirsən, rədd ol ldiyin yerə! Mən yox, sənsən bardakı zintilərin tayı...

Qəzəblənmiş Elmar Nazənini zalandırmaq qərarına ldi. Arvadı belə dikbaş və səllimi qoymaq olmazdı. Əvvəl-axır ona öz yerini stərməliydi:

- Belə oldu? Sənə qandıraram kim hansı yuvanın quşudur. Dediyi sözə bax, əxlaqsızın biri… Səni rək çoxdan öldürəydim, - əlini təsadüfərdüyü stolun üstündəki meyvə qabına qoyulmuş bıçağa atdı. Acığını necə var soyutmalıydı…

Nazənin Elmarın zlərindəki qəzəbdən niyyətini başa düşüb qorxudan zləri bərəldi, qışqırıb bayıldı. Ağlı başından çıxmış Elmar oturduğyerdəüzü-üstə döşəməyə yıxılmış Nazəninə bıçaqla ard-ardınca bir neçə zərbə vurdu. Zərbələrdən sonra Nazəninin tərpənmədiyini rüb sakitləşdi. Bıçağı əlindən buraxdı, oturacaqda oturub siqaretindən birini yandırdı. rən o düzmü etdi, - fikirləşdi. Əlbəttə, kişi olan kəs xəyanəti kməzalandırmalıydı, bağışlaya bilməzdi.

Siqaretin kötüyünü atıb ayağa durub getmək istəyəndə zü döşəmədə, Nazənin bərabərində qan lməçəsinə sataşdı. Qanı rk etdiyi faciənin dəhşətini anladı, həyəcandan bədəni kəsilən ağac sayaq əsdi. Ağlı yerinə qayıtdıqca özünü başına qaynar su tökülmüş kimi hiss etdi: Demək o, sevdiyi qadını sözüəsl mənasında öldürmüşdü!.. Bəs uşaq? Axı onların uşağı olacaqdı, onun nahı nə idi? Dünyaylməmiş balasını anasının bətnində məhv etmişdi. Bir yox, iki adamın həyatını qırmışdı. İlahi, o ne qəddar, yaramaz insanmış... 

Dizlərini yerə atıb için-için ağladı. Bıçağı yerdətürüözünü də vurmaq istədi. Bacarmadı. Bayaqkı qüvvəsi, halı qalmamışdı. Bacarsaydı xeyri nə olacaqdı. Nazənin sağ qalacaqdımı? Birdən düşündü ki, kimə vaxtında aparılsa bəlkə də ümid yeri var. Qan lməçəsi isə saniyələr keçdikcə yavaş-yavaş böyüyürdü. Səsi titrəyə-titrəyə çığırdı:
 -Nazənin, Nazənin.., eşidirsən məni? – Üzünü Nazəninin sinəsinə dayayıb çiyinlərini qucaqladı, heç bir hənirtini duymayanda hönkürtü çəkdi. – Bağışla məni, mən niyə belə etdim, ay Allah?.. Mən səhv etdim, mən alçaqlıq etdim, mən gərək özümü öldürəydim, səni yox…

Vaxtı itirmək olmazdı. Təcili kim çağırıb qanın axmasının qarşısı alınmalıydı. «Təcili yardım» lənə gec olacaqdı. Köməüçün qonşulara yalvarmaq lazım idi. O, mənzilin qapısını açıq saxlayıb, qonşu qapıları döyüb fəryad etdi:

kim lazımdır, kim. Kömək edin, həkim çağırın, yaralı var, içəridə, otaqdadır, kömək edin!

Qapılar açılmağa başlayanda daxilində yaranmış səksəkədən adamlarla qarşılaşmağa qorxub pilləkənləri dəlicəsinə sürətlə enərək küçəyə qaçdı…

***

Səsə lmiş qonşular döşəmədə qana bulanmış Nazənini tərpənmərəndə gördüklərindən sarsıldılar. Kimsə sədə yanaşmağrət etmədi. Özlərini itirməyən qonşular tez polisə, «Təcili yardım»a, m də Nazəninin valideynlərinə zəng eləyib xəbər verdilər. Hamıdan əvvəl polis maşını ldi. Polislər mənzilə daxil olmaqları ilə təhqiqata başladılar. Otaqlarda səliqə-səhman öz qaydasında idi. Hadisə qarət deyil, şəxsi zəmində baş vermişdir – qənaətinə lən müstəntiq dərhal cinatkar barəsində məlumat üçün qonşuları sorğu-suala tutdu. Onlar üzünü yaxşı rmədikləri bir nəfərin əvvəl qapıları döyüb kömək istəməsini, sonra isə qaçıb, yox olmasından danışırdılar. «Təcili yardım»da ləkim Nazəninin hadisə baş verən zaman keçindiyini müəyyən etdi. Həyata qayıdışı artıq mümkün iş deyildi.

Qızının bıçaqlandığını eşidib toydan yarımçıq qayıdan Həşimlə Elnarə Nazəninin sədini qan içində rəndə faciədən sarsılıb elə şivən qopardılar ki, az qala divarlar titrədi. Ana qızının sədini qucaqlayıb nkür-nkür ağladı. «Bu yalnız Elmar alçağın işidir», - ürəyində qin etmişdi. İndi onu tutub tikə-parça etsəydilər də xeyri olmayacaqdı. Sevimli qızının, zlədiyi nəvəsinin əvəzi daha heç nə ilə ödənməyəcəkdi. O, dünyanın ən bədbəxt anasıydı. Belə bədbəxtlikdən sonra ömür sürməyəyaşamağa dəyməzdi. Onun üçün dünyanın axırı lmişdi...

Faciənin şaxta təki sazağından ətrafdakılar daxilən donmuşdular. Havalandığını hiss edəşim kədərdən boğula-boğula qatili lənətləyirdi. Müstəntiq meyidin ekspertizaya aparılmasına qərar verəndə Elnarəni ondan çətinliklə araladılar. Qızının aparıldığını rən ana vəhşətli baxışlarla: qızım, mən də səninlə lirəm, - çığırdı.

Qapıda qarşısının alındığını rüb polislərin üstünə qışqırdı:

- Buraxın, buraxın mən də gedim...

şim zlərinin yaşın silə-silə ona yalvarırdı:

- Səgetmə Elnarə, səgetsən bu xarabada tək neynərəm, getmə...

Yox, gedəcəyəm, mən balamsız qala bilmərəm, mütləq onunla gedəcəyəm, - dönüb dəli kimi eyvana tərəf getdi. Onu sakitləşdirmək mümkün olmadı. Arxasınca düşsələr də tutub saxlaya bilmədilər və gördüklərindən sarsıldılar: o, ağlını itirdiyindən eyvana çatmağı ilə an içində pəncərəni açıb ikinci mərtəbədən özünü küçəyə atmışdı...

Hadisələrin zlənilmən aldığını rən polislər çaşqınlıq keçirdilər. şimin də özünü intihar edəcəyiindən qorxub tez onu nəzarətə türdülər. zləri dəqəsindən çıxan şim isə haray edirdi:

Yolumu kəsməyin. Elnarə eyvandan həyətə yıxılıb, əzilib. «Təcili yardım» çağırın, tez eləyin, nəyzləyirsiz? Yol verin!

Polislərin əhatəsindən çətinliklə qaçıb küçəyə çıxan şim asfalta sərilmiş yoldaşının ağzından, qulaqlarından qan ldiyini rsə də sağ qalacağına ümidini itirmək istəmirdi:

- Sən niyə belə etdin Elnarə? kim, kim rəkdi, kömək edin!..

Ona yetərincə əhəmiyyət verilmədiyini rəşim dərddən qol türüb oynayırdı. Dərd onu havalandırmışdı:

- Toy davam edir, nə durmusuz, siz də oynayın. Baxın, baxın, biri oynamaqdan bayıldı, -  hadisə yerinə gələn həkimlərə arvadının sədini stərirdi.

Növbəti «təciili yardım» şimi apardı. Müəmmalı qətli – qəlb paralayan vəhşiliyi törədən qatili tapmaq üçün təhqiqatı davam etdirən polis işçiləri bütün qonşulardan ifadə alırdılar. Qətllə bağlı rə bir r versiya danışırdı...

***

Elmar etdiycinatin ağırlığını dərk edərək durmadan qaçırdı. Qaranlıq küçələrdə hara qaçırdı, nə qədər qaçacaqdı bilmirdi. Gücü çatdığı qədər qaçmaq, oradan uzaqlaşmaq, insanlarla rastlaşmamaq istəyirdi. Ancaq başa düşürdü ki, nə qədər qaçsaydı da törətdiycinatdəyaxasını qurtara bilməyəcəkdi. Qan içində rdüyü Nazənin zünün qabağından getmirdi. Sağa-sola baxmadan,şütüyən avtomobillərin faralarının işıqları selində qaça-qaça yolu keçərkən üzbəülən minik maşını zərblə vurub onu yolun içinə yıxdı. Bədəni, qıçları əzildiyindən ayağa dura bilmədi. Ardınca huşunu itirdi.

Öldüyünü zənn edən sürücü əvvəl təlaşa düşüb, sonra isə onun nəfəs aldığını rk sevindi. Avtomobildəki diyoldaşlarla köməkləşib onu maşının arxasına uzatdılar.

 Canından çox, vicdanının ağrısından əzab çəkən Elmar təcili yaxınlıqdakı xəstəxanaya çatdırıldı. Yaraları sarınandan sonra Elmarın özünə gəldiyini, vəziyyətinin normallaşdığını rən sürücü şadlandı:

- Çox şükür, ay Allahölüm-itim olmadı. Allah üzümüzə baxdı.

Sürücünün sevinci özünə qəzəbi soyumayan Elmarı vsələdən çıxardı. O, sağ qalmasına sevinmirdi. Arvadının və həyata lmədən körpəsinin qatili olan adamın yaşamağa, sevinməyə haqqı çatırdımı? Odur ki, baş verənləri xatırladıqca sürücünü və kimləri acılayırdı:

- Ni qoymadız ölüm? Ölsəydim canım dinlərdi. Heyf, ölmədim...

- Qardaş, sən nə danışırsan, ni ölməlisən? Naşükürlük etmə, sələ cavansan, ləcəyin irəlidədir. Nə yaşamısan ki, yaşamaqdan da bezarlıq edəsən. Cibindəki telefondan evinizin nömrəsini öyrənib xəbər vermişik. Darıxma, doğmaların harda olsalar, lərlər.

- Çox nahaq yerə… Gəlməsinlər! Qatili rməyəmi ləcəklər?

- Qatil kimdir? Ölən var ki, qatil də olsun, - sürücü təəccüb və narahatlıqla soruşdu.

- Qatil mənəm, mən, - o, özünü saxlaya bilməyib, kövrəlib için-için ağlayırdı.

-Ola bilsin, beyni silkələnib, əsəbləri gərilib, - Elmarın özünü qəribə aparması kimdə  qəza zamanı xəstədə beyinlə bağlı problemin əmələ gəlməsi fikrini yaratmışdı.

Səhəri n Fərmanla Firuzə Elmarın palatasına girəndə Elmar uşaq təki anasına sarıldı. Uzun illərin srətlisi qədər sevinc qarışıq qəhərdən zləri doldu:

- Ana, sən mənim sağ qalmağıma sevinirsən? Ancaq bilsən ki, mən ne iyrənc qatiləm, sevinməzdin... Məəslində Nazənini, körpəmi yox, özümü də məhv etmişəm...

- Sən nə sayıqlayırsan? – Fərmanı dəhşət bürüdü, sözünün ardını de bilməyib dili topuq vurdu.

Dünəgedən eşitdikləri faciənin oğulları tərəfindən törədildiyinə inanmaq istəməyən ata-ana keçirdikləri stressdən sanki, daşlaşmışdılar. Nəfəsləri dayanmışdı, danışmağheyləri yox idi...

***

Gün ərzində qonşulardan alınan ifadələəsasında qatilin foto-robotunu düzəldən polis, həm də  Nazəninin cib telefonundakı son zəngləri araşdırıb Elmarı axşamtərəfi şübli şəxs qismindя bs etdi. O, ilk dindirilmədə min nü «hallı» olduğunu, qaynatasıgilə gedib həyat yoldaşını bıçaqlamasını tərəddüd eləmədən boynuna aldı:

- Ni, nə səbəbə bıçaqlamışdın? -  İşi təhqiq edən  müstəntiqin ilk sualı belə oldu.

- Qısqanclıq üzündən...

- Qısqancğın səbəbi nə idi, kimə qısqanırdınız?

Yox, nə olur-olsun HİV-in adını çəkməyəcəkdi. Sevgilisinin ruhunu incidib özünə bəraət qazanmayacaqdı. Razı olmazdı onu başqalarının zündə ləkələyib alçaltsın.

- Səbəb? Səbəb başımın boşluğudur.

- Düz sözə nə desən, - müstəntiq lümsədi, - heyif ki, sonrakı ağılın faydasızdır.

Təcridxanada rüşünə lən ata-anasına da bərk-bərk tapşırmışdı:

- Nəbadə HİV barəsində kiməsə nəsə danışasız. Danışsaz, həmən məni ölmüş sayın. Heç kəs bunu qəti bilməməlidir!

Hadisə başverəge qaynanası Elnarənin özünü eyvandan atıb öldürməsini, şimin isə dəlixanaya düşməsini biləndə Elmar bütöv bir ailənin məhvində özünün, yoxsa şeytanın zəgörünməyeni formasının – HİV-in daha çox müqəssir olduğunu təyin etməkdə çətinlik çəkirdi… 

Allah bu qədər bədbəxtliyin nahını kimin adına yazacaqdı? Bacısı xari köçəndən bəri yazdığı məktublarında daim ona SPİD-dən ehtiyatlı olmağı yalvarırdı. Orada adıçəkilən xəstəliyin geniş yayıldığını, bir dəfə xəstəxanada qan verərkən səhlənkarlıq üzündən az qala ərinin də yoluxacağını qeyd edəƏsməHİV virusunu «Əzrayılın elçisi» adlandırırdı. Bəlkə də yoluxmuşdu, sadəcə demək istəmirdi. 

Son illər məktubları azalan Əsmərin mlələrində qəmli notlar artmışdı. Kədərinin səbəbini gizli saxlayan bacısı nədənsə ümidsizli qapılıb, həyatın faniliyindən şikatlənirdi. OlmayHİV onun da xoşbəxtliyini z altına almışdı?!

Baş verən faciədə HİV-i səbəb saysa da, önahı da az deyildi. Kor-koranə qısqanclıq, rüşdən qabaq çəkdiyi beyninin korşaldan narkotik maddənin təsiri ona aman vermədi Nazəninin sözünü aramla sonadək dinləsin. Məgəzəllik salonunda virusa yoluxmaq olmazmı? Eşitmək, anlamaq əvəzinə ağılsızcasına zavallını xəyanətdə suçladı. Gözü necə örtülmüşdüsə, yazığın bətnindəki körpəni də olsa, xatırlayıb rəhm etmədi. İndi bütün qəzetlərin, televiziya kanallarının, informasiya saytlarının kriminal bölümlərində törətdiyi cinayətdən xəbər tutanlar onun rəzilliyinə lənətlər oxuyurdular... Ona ömürlük həbs, ya ölüm – necə cəza verilsə azdır!..

“O məni sevirdi, barışmaq istəyirdi. Mənsə hər şeyi məhv etdim...” Səhərdən axşamadək ara vermədən fikirləşən Elmar təcridxanada gecələr çarpayısına uzanan kimi həyəcanlı yuxular görürdü. Gecələrin birində yenə gözünün qarşısında qan içində çapalayan uşaq gördü. Hövlənak gözlərin açıb kamerada var-gəl etməyə başladı. Belə yuxular neçə vaxt idi, ona rahatlıq vermirdi. İnildəyən, nalə çəkən, qan içindəki uşaq hər gün onu səsləyirdi. Onun təki qatildən imdad, nəvaziş istəyirdi. Daha dözə bilmirdi. Getdikcə uşaq səsini ayıq olanda da eşidirdi. O, uşağa yaxınlaşmaq istəyəndə səs də, uşaq da qeyb olurdu… 

Məhbusun bəzən öz-özünə danışmağı, səbəb olmadan yalvarışlı səslə kiməsə müraciət etməyi, yuxulu, qeyri-dəqiq hərəkətləri təcridxana işçilərini heyrətləndirməklə yanaşı onun psixikasının pozulmasına şübhələri artırmışdı.

Bir səhər isə təcridxanada kameralar işçilər tərəfindən yoxlanılan zaman yenə Elmar balaca balışı qucaqlayıb öz aləmində nəsə deyir, yalvarır, ağlamsınırdı. Elmarın çarpayısının yanından keçən növbətçi işçi onun «tamaşa» göstərdiyini düşünüb balışı əlindən almaq istədi;

-Sən giclik etməkdən bezmədin?

 O, əlindəkini var gücü ilə qucaqlayıb qızğınlıqla işçinin üstünə çığırdı:

- Dəymə, nədi, qoymazsan uşağımı oynadam? İndi sənmi onu əlimdən almaq istəyirsən? Qoymayacağam. Get, rədd ol burdan, mane olma! Ay mənim HİV balam, div balam, şeytan balam!..

Uzun illərin təcrübəsini keçmiş növbətçi dərhal məhbusun vəziyyətinə dair rəisinə məruzə etdi. Məsələnin ciddiliyini başa düşən rəis təcridxananın həkiminə ləngimədən  lazımi tədbirləri görməyi əmr etdi.

Az keçmədi, vəziyyəti nəzərə alan məhkəmə, həkim komissiyasının yekun rəyinə əsasən müttəhimin ruhi əsəb dispanserinə müalicəyə göndərilməsini, müalicənin sonunadək istintaqın dayandırılmasını qərara aldı... 

***

Elmarın xəstəlik tarixçəsi ilə tanışlıqdan aldığı təəssürat doktop Fərəclini kabinetində çox oturmağa imkan vermədi. Dözməyib siqaret yandırıb koridora çıxdı. Xəstəxananın həyətə açılan pəncərəsindən yenidən bağça ətrafında gəzişən xəstələrə tamaşa etdi. Elmar skamyada səssiz oturub “körpəsini” sinəsinə sıxaraq yatırmaqda davam edirdi. ”O, dəlilik etmir, Ilahinin verdiyi cəzanı çəkir,” – doktor ürəkağrısı ilə düşündü...

Heç bir əlaməti, özünəməxsusluğu olmayan, yoluxan insanların özləri tərəfindən adı çəkilməyib gizlədilən bəla isə başqa xəstəliklər adı ilə insafsızcasına, adamlara fərq qoymayıb fəaliyyətini günbəgün dayanmadan genişləndirir, gözə görünmədən, nəzərə çarpmadan çirkin faciə missiyasını davam etdirirdi... Hər zaman qurbanlarının sayını artıran bu qasırğa vaxt dolandıqca dünyanı sarıyırdı... Allah təsadüfi səbəblərdən yaranan zərurətli nəticələrlə insanları növbəti ağır sınağa çəkirdi.

           11.2007

Ctrl
Enter
ohv tapdınız?
Ctrl+Enter sıxıb bizə bildirin
Müzakirə (0)