Edebiyyat.az » Poeziya » Rafiq Odayın şeirləri (şair, publisist)

Rafiq Odayın şeirləri (şair, publisist)

Rafiq Odayın şeirləri (şair, publisist)
Poeziya
admin
Müəllif:
14:35, 17 dekabr 2021
900
0
Rafiq Odayın şeirləri (şair, publisist)

            




               

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri, gundelik.info, edebiyyat-az.com saytlarının təsisçisi,  "Möhtəşəm Azərbaycan" qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, SOCAR “Azərikimya” İstehsalat Birliyinin mətbuat xidmətinin rəhbəri,  Respublikanın Əməkdar jurnalisti.

"Bir yol başlamışam", "Gecələr içimə göyüzü yağar", "Ömür gedir öz köçündə", "Qarabağ şikəstəsi", “Əlli min də qayğısı var əllimin”, “Ədəbi-tənqidi məqalələr, “Şərur folkloru”, “Həyatın yaşama düsturu”, “Qərib ruhların nəğməsi”, “Tanrının yerdəki mələyi”, “Ağrıların simfoniyası” kitablarından müəllifi. 

 

KEŞİK ÇƏKİR

 

Qucaq açdı gülə sinəm,

Bəlkə bir az gülə sinəm.

Gözlərimin giləsinə

Bir damla yaş keşik çəkir.

 

Həyadan yana tər sinə,

Üz qızara, tər isinə.

Yaxşı ki, deyil tərsinə, - 

Ayağa baş keşik çəkir.

 

Üzdü xəyanət canımı,

Yurda əmanət canımı.

Namərd kəsdirib yanımı,

Əlində daş keşik çəkir.

 

Alsa ruhunu dərd ələ,

Budur ən böyük dərd elə,

Olub bir sürü dərd ilə,

Bağrım badaş, keşik çəkir.

 

Ahım haradan haraya...

Yetiş, Yaradan, haraya,

Ölümü qoyub araya,

Göz ilə qaş keşik çəkir.

 

AĞRIYIR

 

Dərd əkib, qəm biçməkdən,

Qol yerindən ağrıyır.

Kasıb yoxdan, harınsa 

Bol yerindən ağrıyır.

 

Gözlərim oyum-oyum,

Nə baxdım ki, nə doyum?!

Canımı hara qoyum? - 

Sol yerindən ağrıyır.

 

İçimə damcılayır

Çölümün qançırları.

Kürəyim qamçıların 

Zol yerindən ağrıyır.

 

Yerə girən boy sızlar,

Kök inləyər, soy sızlar.

Bədəsillər, soysuzlar

Döl yerindən ağrıyır.

 

Dünya məhbəs, qəfəs dar,

Ya al, ya ver - nəfəs dar.

Cəmi yaranmış ki var - 

"Ol" yerindən ağrıyır.

 

SƏN YER ADAMI DEYİLSƏN

 

Özün şəklindən qəşəngsən,

Şəklin də özündən gözəl.

Həyat səni düşürməsin,

Heç zaman gözündən, gözəl.

 

Bu necə bir gözəllikdi? –

Eşqə sığışdırmaq olmur.

Üzündən süzülən nuru,

Yığıb-yığışdırmaq olmur.

 

Baxırsan həyat dolusu,

Qadınsan – adın üstündə.

Yıxılır evi baxanın,

Kül olur odun üstündə.

 

Yığış, tez get buralardan,

Sən yer adamı deyilsən!

Gəlişinlə yer üzünü

Tutsun qadamı deyirsən?!

 

Gör necə əsir etmisən,

Düzü-dünyanı özünə.

Səni görən zindan sanır,

Düzü, dünyanı özünə.

 

Apar, Tanrım, bu gözəli,

Mələklərə ortaq eylə.

Hamı azad olsun deyə,

Öz hücrəndə dustaq eylə.

 

ÖMRÜ

 

Əyilmədi şaha könlüm,

Ucuz könlüm, baha könlüm,

Talan oldu bahar könlüm,

Gərdiş çəkir qışa ömrü.

 

Daha bənddir bir hovura,

Kim ələyə, kim sovura,

Heç gördünmü kimsə vura,

Dərd-ələmsiz başa ömrü?!

 

Oyunsa da gər ki, dünya,

Qəbul etmir ərki dünya.

Qoy mən olum tərki-dünya,

Sən eyş ilə yaşa ömrü.

 

Qürubdan, dandan keçirib,

Qadadan, qandan keçirib,

Fələk kotandan keçirib,

İndi çəkir xışa ömrü.

 

VAXTIDI

 

Bir az ağır olun, nolar,

Batman gəlməyin vaxtıdı.

Savalandan yola çıxıb,

Atnan gəlməyin vaxtıdı.

 

Görüb oxu - kürəkdəki, 

Kimdi əsən külək təki?!

Yaşanarmı ürəkdəki

Çatnan, gəlməyin vaxtıdı.

 

Dərd sinədə sırıq-sırıq,

Sirr verdiyin ağzıcırıq,

Düşmən neylər ki, bu qırıq

Zatnan, gəlməyin vaxtıdı.

 

Dözməklə kar aşandımı?

Ruhsuz bir gün yaşandımı?! 

Barışmaq yaraşandımı

Matnan?- Gəlməyin vaxtıdı!

 

TAPDIM SƏNİ

 

Gələn yazın həlim-həlim,

Nəfəsində tapdım səni.

Yarpaq-yarpaq, çiçək-çiçək,

Həvəsində tapdım səni.

 

Adaq-adaq nalçasında,

Budaq-budaq alçasında,

Naxış-naxış xalçasında,

Gəbəsində tapdım səni.

 

Yerdən, göydən qor umduğu,

Qızmar yayda qar umduğu,

Gəncliyimin qorunduğu,

Həbəsində tapdım səni.

 

Mələklərin qanadında,

Ruhlar yanar eşq odunda.

Bu dünyanın eşq adında

Kəbəsində tapdım səni.

 

DƏYİŞİM GETSİN

 

Çarpışmada çoxum, azım,

Nə yol getdim, nə də azım?!

Arxaya bəzək nə lazım? - 

Önünü dəyişim getsin.

 

Bu səs  - 

bu səmirin deyil,

Bu baş – 

bu dəmirin deyil,

Bu su – 

bu xəmirin deyil,

Yönünü dəyişim getsin.

 

Bu çayın suyu lildimi?

Baxdım - əksimi sildimi?

Bu yaşda necə cildimi,

Donumu dəyişim getsin?!

 

Toy oldu – şənlik olmadı,

Dən oldu – dənlik olmadı,

Bu ömür mənlik olmadı,

Sonunu dəyişim getsin.

 

DÜŞÜR QARMAĞA

 

Ölümün gözləri gülür, - 

Cavanlar düşür qarmağa.

Yağlılar eyş-işrətində,

Yavanlar düşür qarmağa...

 

Önümüzə hər tip çıxır,

Xeyir çıxır, şər tip çıxır.

Bicəngələr çərtib çıxır,

"Avam"lar düşür qarmağa.

 

Bir gün ağı, bir gün layla,

Üzümüz gülməyir ayla,

Kim desə ki, bu dünyayla

Davam var, düşür qarmağa.

 

ARTIQ

 

Yeni dünya düzəninin

Təməli görünür artıq.

Şeytanların, iblislərin

Əməli görünür artıq.

 

Bu sözə qul oldu bizlər:

“Nəfsi toxlar əyilməzlər”.

Min illərlə yeyilməzlər,

Yeməli görünür artıq.

 

Bir “Xəndək” var, bir “Xeybər” var,

Gör nə qədər bixəbər var.

Nə “xeyir”dən bir xəbər var,

Nə “bəli” görünür artıq.

 

Sonu varmış sabahların,

Göyə bülənd bu ahların,

Yerli, yersiz günahların,

Bədəli görünür artıq.

 

ADAM

 

Niyə axı özün deyib,

Özün də gülürsən, adam.

Ağzında sözlər oynaşır,

Gözündən gülürsən, adam.

 

Bütöv sırıma çərəyi,

Çox əyilməzi çər əyir,

Gəl olma belə çörəyi

dizində – gülürsən, adam.

 

Bir nəfi var hər öyüdün,

Dinlə, barın dər öyüdün.

Elə bil ki, Bəröyüdün*

düzündə gülürsən, adam.

 

*Bəröyüd - Cənnətlə Cəhənnəm arasındakı

                 yer, Əraf.

 

KEÇİBDİ SUNAMİ MƏNDƏN

 

Paşayam, xanam özümə,

Kim gəlsə, ənamı məndən.

Bir kimsə ala bilməyib

Hələ ki, bu namı məndən.

 

Neçə açılmaz sirr varmış,

Sirri sirr edən BİR varmış.

Qəlbində, zalım, yer varmış,

Daha çox bunamı məndən?!

 

Göy mənəm, qurşağı odur,

Bir xeyli aşağı odur.

Bax, ana uşağı odur,

Keçibdi Sunami məndən.

 

BU QARA DONLU GÖZƏLİN

 

Bu qara donlu gözəlin

Gününü ağ eylə, Tanrım.

Dağ çəkdirmə sinəsinə,

Qəlbini dağ eylə, Tanrım.

 

Gözündəki buludlardan

Gül ətirli yağış yağdır.

Dalınca da göy qurşağı, -

Yeddi rəngli naxış yağdır.

 

Cadar-cadar səhrasını

Bəhrəli torpağa döndər.

Tumurcuq arzularını

Yamyaşıl yarpağa döndər.

 

Nolar, belə tez gətirmə

Yolun sonuna bu qızı.

Tanrım, böyüksən, bağışla

Qara donuna bu qızı.

 

ÇƏKİRİK BİZ

 

Dərdlər bomboz səhrada

Gəmidi, çəkirik biz.

"Qəmin kəm" deyənlərin

Qəmidi, çəkirik biz.

 

Hamı pir, hamı dərya,

Doldurmur camı dərya.

Sırdərya, Amudərya

Nəmidi çəkirik biz.

 

Üzə durdusa yağı,

Onda qara say ağı.

Ömər Xəyyam sayağı

Dəmidi, çəkirik biz.

 

Ömrü yoxuşla getsin,

Kotanla, xışla getsin.

Gedəni boşla getsin,

Çəmidi, çəkirik biz.

 

Sonu gəlməz qışların,

Yuvası boş quşların.

Ömür yaşanmışların

Cəmidi, çəkirik biz.

 

TANRIM, BİZ EYNİ DƏRDDƏYİK

 

Dönüb, dönüb, eyni yerə,

De nədən gəlirik, Tanrım?

Bu dərdlər mənim üstümə,

Binədən gəlir ilk, Tanrım.

 

Boz sərçə kimi heç yerə

Köçmək niyyətində deyil.

Yuvası viran könlümdə,

Özgə həyətində deyil.

 

Bir ayrı ünvanı yoxmu,

Yaxamı sevən dərdlərin?!

Ya padşaha könül verə,

Ya xanı sevə dərdlərin?!

 

Bir qurtuluş yolu göstər,

Bu zalım dərdin əlindən.

Nə əhvalım bir əhvaldı,

Hə halım dərdin əlindən.

 

Bu qədər dərdə mübtəla

Dönməzmi bir könül daşa?!

Tanrım, biz eyni dərddəyik,

Möhtacıq bir könüldaşa.

 

YAZIĞIM GƏLİR

 

Bir dərdinə, yüz dərdinə,

Vermə belə üz dərdinə.

Adam dura öz dərdinə,

Oynaya – yazığım gəlir.

 

Danda, qürubda baxdığım,

Nədən? – sorub da, baxdığım,

Hərdən durub da baxdığım,

Aynaya yazığım gəlir.

 

Söz kar etməz utanmaza,

Yaşarmı haqqı danmasa?

Nola, qanım bu qanmaza,

Qaynaya – yazığım gəlir.

 

YIXILDILAR

 

Səni heçə sayanlar

Heçindən yıxıldılar.

Qurd yemiş ağac kimi

İçindən yıxıldılar.

 

Əyləndi bic gələnlər,

Öyrəndi gec gələnlər.

Hamıya güc gələnlər,

Gücündən yıxıldılar.

 

“Bu yiyəsiz sürünün...”

“Arxamızca sürünün...”

Dörd həyat ünsürünün,

Üçündən yıxıldılar.

 

Allaha uladılar,

Günaha uladılar,

Sabaha uladılar, -

Bugündən yıxıldılar.

 

Adam olun bir anlıq,

Ərş də, Kürs də bir “O”nluq

Çox gədələr Fironluq

Köçündən yıxıldılar.

 

OLMADI

 

Arxasınca quru yuyub, yaş sərənləri,

Gördük üzdə ayağına baş sərənləri,

Bir gün sola, bir gün sağa - çaş "ərən"lərin,

Üzlərindən tüpürcəyi kəsir olmadı.

 

Məzlumlara ağlamaqçün yaş da saxladım,

Zalımları daşlamaqçün daş da saxladım,

Nəyim varsa, yuxarıda - başda saxladım,

Ağlım heç vaxt gödənimə əsir olmadı.

 

İkimizin atdığı da eyni zərdisə,

Hanı - hərə əkdiyini özü dərdisə?!

Əgər təsir əks təsirə bərabərdisə,

Niyə zülmü edənlərə təsir olmadı?!

 

Ömür bizi zaman-zaman sınağa çəkdi,

Səbirsizlər bu sınağı qınağa çəkdi,

Həyat qan-qan deyənləri çanağa çəkdi,

Od üstünə su çiləyən, nə sirr? - Olmadı.

 

Məcnun kimi səhralara düşdüm bu üzdən,

İnnən belə kim qurtarar məni bu düzdən,

Gecə-gündüz söz toxudum, amma bu sözdən

Məmməd oldu, Nəsir oldu, həsir olmadı.

 

Başımıza ələnənlər yad daşısa da,

Bu ələklər əsrlərin yaddaşısa da...

Düz əlli il kipriyində od daşısa da,

Rafiq Oday odasından qəsr olmadı.

 

GÖZLƏYİR

 

Dimdiyində dən daşıyır sərçələr,

Sərçəciklər ağzıaçıq gözləyir.

Bu dünyanın o ucunda ölüm var, - 

Sən özündən burda ha çıx, gözləyir.

 

Azad etdin, üz bozartdı qulun da,

Öz əməlin kündə oldu qolunda.

Səhl Sumbat tor qurubdu yolunda,

Gözdə nifrət, qəlbdə acıq gözləyir.

 

Şeytansifət insan görsən, uzaq dur,

Beləsindən şərəf, mənlik uzaqdır.

Səbr eləsən – Haqq yanında üz ağdır,

Səbirsizlər "bir azacıq” gözləyir.

 

AZDI

 

Dərə də dünyanın, düz də dünyanın,

Əyri də dünyanın, düz də dünyanın,

Düzləri qalıbdı düzdə dünyanın, - 

Onunçün düz olmaq istəyən azdı...

 

Gədənin bəy olmaq qisməti artıb,

Dosta atmaq kimi hiss, qəti artıb,

Yaraya səpilmək xisləti artıb,

Süfrədə duz olmaq istəyən azdı.

 

Həyatdı, hamını, "döz" güləşdirir,

Əlində maşası köz güləşdirir,

Çoxları sadəcə söz güləşdirir,

Şeirdə söz olmaq istəyən azdı.

 

NƏ DƏRİRİK, ƏLİMİZDƏ DƏRD QALIR

 

Yenə xəyal göylərimiz dumandı,

Biz adayıq, həsrət bizə limandı.

Bu dünyada insan olmaq yamandı, - 

Yaman olmaq insan olmaq deməkmiş.

 

Əsl dərviş minlər içrə fərd qalır,

Namərdlərin arasında mərd qalır,

Nə dəririk, əlimizdə dərd qalır,

Zalım fələk ömrümüzə qəm əkmiş.

 

Hicran bizi hey yandırır odunda,

Demək, yoxmuş mərhəməti odun da.

Tale qəlbə eşq, məhəbbət adında,

Nə əkmişsə, onu biraz kəm əkmiş.

 

Öz dərdinə züy tutandı ağlıkəm,

Nə qızardı, nə utandı ağlıkəm.

Haqqın qolu çalın-çarpaz bağlıykən,

Baxıb susmaq haqsızlığa köməkmiş.

 

QURBAN VERİLİR

 

İlana yağıştək ələnir lənət,

Ağı da qaraya qurban verilir.

Dar gündə çoxları aradan çıxır,

Qalanlar araya qurban verilir.

 

Sırsıra bağlayır yenə ayazlar,

Sizi kim qurtarar burdan, ay azlar?!

Getdikcə seyrəlir həzin avazlar,

Quru bir haraya qurban verilir.

 

O kimdi - kəməndə dilindən düşür?

O kimdi - kəməri belindən düşür?

Fərhadın külüngü əlindən düşür,

Xançoban Saraya qurban verilir.

 

Yaşamaq bihudə, ölmək bihudə,

Nədən gəlib çatdıq, Tanrım, bu həddə?!

Allaha qovuşan bir mücahid də,

Bilmir ki, haraya qurban verilir.

 

Bir çirkab cəngində on saflıq girov,

İnsaflıq nə qalıb? - insaflıq girov.

İman, mənəviyyat, din, saflıq girov, -

Çirkli bir paraya qurban verilir.

 

BİLMƏM

 

Qalmışam od ilə su arasında,

Suyamı ağlayım, odamı, bilməm?

Məni özgə səmtə çəkir ürəyim,

Özümü bu yerin adamı bilməm.

 

Dövran verdiyini yenə tərs verir,

Ağılsız gədələr bizə dərs verir.

Ruhum qonan yerin yoxdu təsviri, - 

Hücrəmi, xanəmi, odamı, bilməm?!

 

Fələk böyrümdədi əlində qayçı,

Ruhum didik-didik, bədənim qançır.

Xeyrini güdənlər “xeyir”dən qaçır,

Dostamı güvənim, yadamı, bilməm?!

 

Sevgidən gör neçə, aman, yetim var,

Bu qəlbdən o qəlbə əmanətim var.

Mən onu sevirəm, zəmanətim var,

İman məsələsi, o damı – bilməm?!

 

ÖZÜN DEMƏDİNMİ...

 

Sən mənim dünyada ən şirin yuxum,

Sən mənim ən gözəl dərdimsən, gözəl.

Bir özgə dərd varsa, mən orda yoxam, –

Gecəli, gündüzlü dərdim – sən, gözəl.

 

Göynətdi sinəmi bu “Göyçəgülü”,

Oxşadım bu yercə, bu göycə gülü.

Harda görmüşəm mən bu göyçək gülü? –

Əl atıb çəməndən dərdim – sən, gözəl.

 

Özgə aləmi var bu bar dərməyin,

Sevənlər, sevgidən qubar dərməyin!

Qisməti bu günmüş nübar dərməyin, –

Özün demədinmi, “dər, dinsəm…”, gözəl!

 

 

TANRININ YER ÜZÜNDƏKİ MƏLƏYİ

 

(Abbasqulu bəyin qızına)

 

Sənin səbrin

     mənim səbirsizliyimdən

                          daha böyükmüş,

Səbr edənləri

      özünə dost tutan,

Bir adı da Səbr olan Allahın

                           səbrindən də, -

Tanrının yer üzündəki mələyi.

 

Sənin o məsum

           göz yaşlarında

Mənim günah dolu

          hikkələrim yaşayır.

Gəl öpüm

     o pak alnından,

Gəl öpüm

      sellərin, suların

              yatağı olan

           o ürkək gözlərindən,

Amma ayrılıq olmasın.

Gözlərdən öpmək

          ayrılıq gətirərmiş ya, -

Olmasın ayrılıq,

Tanrının yer üzündəki mələyi.

 

Mən, bu günə kimi

      nə anama şeir yazdım,

                            nə sənə...

Anamın qüdrətini

         vəsf etməyə

          söz tapmadım,

                   sənin səbrini...

İllərdi ziyarət də bilmirəm

                     anamın qəbrini...

Bir dillənsənə,

       bir söz desənə...

Lap qəlbimə dəy,

            lap məni acıla...

Nə qədər ki, gec deyil,

Nə qədər ki, fürsət var,

Gəl səbrini ziyarət edim sənin,

Bəlkə... bəlkə onda

                      o böyük,

               o müqəddəs ziyarətin -

Ana məzarını ziyarətin də

                                yolu açıla.

Tanrının yer üzündəki mələyi.

 

Qaldır yerə dəyən

               kipriklərini,

Qaldır göyə bülənd elə

 

 

İllər boyu

   ürəyində dustaq etdiyin

                  üsyan əvəzi,

                      hayqırtı əvəzi.

Sonra da

     ağca-ağca tellərini

           buludlara bənd elə, -

Nərdivana döndər

Göylə Yerin arasında.

Qoy göy üzünün mələkləri

               bu nərdivanla enib

Əsl mələk necə olurmuş

                         bir görsünlər, -

Tanrının yer üzündəki mələyi.

Aç, aç qəlbinin

               pəncərəsini,

Oxşasın üzümü

             əfv fərmanının

                            küləyi...

 

QARA QIZLARIN AĞ YUXULARI

 

Bulud arxasındakı

              günəş kimidi

              qara qızların ağ yuxuları…

Bir üzündə sevgi yaşar,

Bir üzündə

       bu sevginin

      kəşf olunmamış xiffəti….

 

Qara qızların

            ağ yuxularındadı

Dünyanın

          ən saf,

               ən pak

                   sevgisi,

Ən məsum

          məhəbbəti.

 

Ey bir ömür boyu

          səadət axtaranlar, –

Qara qızların

      ağ yuxularındadı

                   xoşbəxtlik…

Bu yuxunu

         yoza biləni,

 

Yozub da

       gün işığına çıxara biləni

Dünyanın ən böyük

            uğuru gözləyir…

 

Sevin, sevin

          qara qızları,

Sevin ki, dincliyiniz,

Bir ömür boyu

             gəncliyiniz

                  əlinizdən alınmasın…

Bir an belə

        qəlbinizə

             yaxın buraxmayın

Hissinizin, duyğunuzun

                 qara-qorxularını.

Sevin,

     çin edin

          qara qızların

                    ağ yuxularını…

 

 

AĞRILARIN SİMFONİYASI

 

Bir bomba partladı 

              qulaqlarımın dibində,

Gözlərimin önündə, 

              beş addımlığımda - 

Beş addımlığımdamı?!

Bağışlayın, əfəndilər, bir yanlışlıq oldu, - 

         gözlərimin bəbəyində, 

                       ürəyimin başında...

Qəlpələri səpələndi bütün bədənimə, 

                 yayıldı cismimə, ruhuma, 

                                 canıma, qanıma.

Düz 25 ildir gəzdirirəm köksümdə,

                       ruhumda, cismimdə

             canımda, qanımda bu qəlpələri - 

                                             şüşə kimi!

Bir də bu şüşə qırıntılarının içindən

                      yetim-yetim boylanan - 

Şuşa kimi!

Bəli, əfəndilər,

Düz 25 ildir heç kimin gücü çatmır

                      çıxarmağa bu qəlpələri 

                                        bədənimdən!

Çünki haqdan, ədalətdən dəm vuran,

Özgələrin bədbəxtliyi üzərində

                                 dəm quran 

 

BÖYÜK-BÖYÜK məmləkətlərin

BÖYÜK-BÖYÜK başçıları

               görə bilmir o yananı

                                  gödənindən. 

Bu, şeir deyil, əfəndilər!

Bu, hər tərpəndikcə 

          bədənimi deşik-deşik edən

                         və bu deşiklərdən

                              fışqıran ağrıların 

                      nota alınmamış simfoniyasıdı,

Şüşə adında, Şuşa adında!

Məni bağışlayın, əfəndilər,

           deyəsən yenə də bir yanlışlıq oldu.

 

08.05.2017.

 

EH, KOROĞLU... KOROĞLU...

 

Hər anası olmayandan

                          anasızlığın,

Hər atası olmayandan

                      atasızlığın

                nə demək olduğu

                     sorulmaz ki, yavrum.

Hələ... Hələ...

Bu qədər qocalar evi,

            ayaq izi dəyməyən,

                      kol-kos basmış,

                           didərgin ruhlu

                             məzarlar varkən.

Eh, Koroğlu... Koroğlu...

 

YA MƏN... YA DA...

 

Əllərimiz görüşdü…

Gözlədiyimin əksinə olaraq

  alışıb külə dönmədi

                          barmaqlarım...

Ya mən...

           əllərinin hərarətini

                    hiss etməyəcək qədər 

                                         soyuğam,

Ya da...

      mənə qədər 

            çəkib aparıblar

                       bu hərarəti

                                  özgələri....

 

 

HƏR GÜN BİR İLMƏ DƏ SÜZÜLÜR ÜMİDİN ƏTƏYİ

 

Yerdən-göydən əllərini üzüb,

           ümidin ətəyindən yapışanların

                                sayı çoxaldıqca,

Hər gün bir ilmə də süzülür

                           ümidin ətəyi.

Bir soran tapılmır ki,

     bu əllərin bu ətəkdə ölümü nə?! – 

Beləcə fərman verilir 

                  ümidlərin ölümünə.

“Ən son ölən ümidlərdir” deyiminin

                      həqiqət olduğuna inansaq,

Demək ki, 

         sonu yaxınlaşır hər şeyin,

Sonu yaxınlaşır 

      içimizdəki sevgilərin,

                    pisliklərin, kötülüklərin.

Sonu yaxınlaşır 

                cəllad baltalarının,

Üstündə çubuq doğranan

                              kötüklərin – 

Və beləcə... sonu yaxınlaşır 

                            dünyanın.

 

Allah-taalanın işi başından aşacaq

                                       innən belə,

Daha heç kim

            mühakimə edə bilməyəcək

                                       Uca Yaradanı,

Düşük-düşük

             danışa bilməyəcək

                       Qurannan belə,

                                dinnən belə....

külək hamını saman çöpü kimi

                        qabağına qatıb,

Haqq divanına kürüyəcək...

Mütləq hakim isə - O!

Hələ iynənin ucu boyda olsa da 

                                   ümid qalıb, -

Heç kimin ümidini öldürməyin, 

                                   arxadaşlar!

Barı özünüzə yazığınız gəlsin...

 

 

Ctrl
Enter
ohv tapdınız?
Ctrl+Enter sıxıb bizə bildirin
Müzakirə (0)